خبرگزاری مهر، گروه استانها: عقربههای ساعت هنوز به ۱۰ صبح نرسیده است که میدانهای شهید بهشتی و قونقا آرامآرام زیر قدمهای عاشقانه مردمی جان میگیرد که مقصدشان یک نقطه مشترک است؛ مصلای اعظم امام خمینی (ره) تبریز. زن و مرد، پیر و جوان، کودک و نوجوان، هر کدام با پرچمی در دست، سربندی بر پیشانی یا تصویری از قاید شهید امت، خود را برای آغاز راهپیمایی جاماندگان اربعین آماده میکنند؛ راهپیماییای که اگرچه کیلومترها با مسیر نجف تا کربلا فاصله دارد، اما از همان جنس دلدادگی و وفاداری است.
با طنین نخستین نوای «لبیک یا حسین (ع)» و حرکت دستههای عزاداری، سیل جمعیت از دو مسیر به راه میافتد. قدمها آرام است اما ارادهها استوار؛ گویی هر گام، پاسخی به ندای «هل من ناصر ینصرنی» است. در میان انبوه جمعیت، بیرقهای حسینی در کنار تصاویر قاید شهید امت، روایت دیگری از پیوند عاشورا با فرهنگ مقاومت را به نمایش گذاشتهاند.
قدمهایی که بوی کربلا میدهد
هرچه از میدانهای آغازین فاصله میگیریم، جمعیت فشردهتر میشود. صدای صلوات و نوحه در هم میآمیزد و اشک، بیاختیار بر گونه بسیاری از عزاداران جاری میشود. خانوادهها دست در دست هم مسیر را طی میکنند؛ کودکانی که پرچمهای کوچک یا حسین (ع) را در دست گرفتهاند، نوجوانانی که سربندهای سرخ بر پیشانی بستهاند و سالمندانی که با وجود کهولت سن، قدم به قدم خود را به مصلی میرسانند.
امسال، راهپیمایی جاماندگان اربعین در تبریز تنها روایت دلدادگی به سیدالشهدا (ع) نیست؛ این اجتماع باشکوه، رنگ و بوی تجدید عهد با قاید شهید امت نیز به خود گرفته است. تصاویر شهدا، پرچمهای مقاومت و شعارهای حماسی در کنار بیرقهای حسینی، فضای مسیر را به صحنهای از پیوند عاشورا و مقاومت تبدیل کرده است.
موکبهایی که میزبان دلدادگان حسین (ع) هستند
در طول مسیر، دهها موکب مردمی با شور و اخلاص از عزاداران پذیرایی میکنند. استکانهای چای داغ، شربتهای خنک، خرما، نان و پنیر، آش، عدسی و انواع نذورات، بیوقفه میان مردم توزیع میشود. نوجوانانی که پیشبند خدمت بر تن دارند، لیوانهای آب را میان جمعیت پخش میکنند و خادمان موکبها با روی گشاده از جاماندگان اربعین پذیرایی میکنند.
یکی از موکبداران که سالهاست در این مسیر خدمت میکند، …
