خبرگزاری مهر- گروه استانها، عاطفه وفائیان در این روزهای آکنده از عطر زیارت، راه هزاران کیلومتری میان آبادان تا حرم امام رئوف (ع)، تنها به اندازهی یک «دعوتنامه» کوتاه شده است.
۹۳ زائر آبادانی که برای نخستینبار توفیق تشرف یافتهاند، با کولهباری از شوق و استقامت، قدم به صحن و سرای رضوی گذاشتهاند تا برای اولینبار، چشمشان به گنبد فیروزهای خورشید خراسان روشن شود. برای این کاروان نود و سه نفره، رسیدن به پابوس، بیش از آنکه یک سفر زیارتی باشد، حکایت «صبر و دلدادگی» است. زائران معلول، نابینا و ناشنوا، برای رسیدن به این لحظه، ۳۷ تا ۳۸ ساعت رنج مسیر را بر جان خریدهاند. آنها میان «نرفتن» و «با سختی رفتن»، گزینه دوم را انتخاب کردند.
«رومیله» تا «حرم»؛ روایت زائر اولی آبادانی که امام رضا (ع) برایش چید
«کبری خضری دریس»، متولد سال ۱۳۵۷ است و خود را فرزند انقلاب مینامد، با لحنی سرشار از بغض و لبخند، پیرامون دعوت شدنش به مشهد اظهار کرد: هر کس از من میپرسد چطور آمدی، میگویم کرامات امام رضا (ع) است. آقا خودش همه چیز را کنار هم چید تا من بیایم.
این زائر اولی آبادانی که همراه با دختر و همسرش به این سفر معنوی آمده، از لحظهشماریهایشان برای رسیدن به مشهد میگوید: از همان دهه اول محرم که زمزمههای این سفر بلند شد، دل تو دلمان نبود. هی لحظهشماری میکردیم. وقتی در دهه آخر صفر سفرمان قطعی شد، انگار دنیا را به ما دادند.
وی که همسرش نیز به دلیل مشکلات جسمی و معلولیت تحت پوشش بهزیستی است، از حال و هوای همسرش در اولین مواجهه با حرم روایت میکند: همسرم اصلاً باورش نمیشد؛ مثل بچهها گریه میکرد. این اولین بار است که پایمان به این صحن و سرا میرسد.
خضری دریس حاجتهایش را در مشت گره کرده و اول از همه ظهور امام زمان (عج) و برات کربلا را طلب میکند. اما نکته سوزناک روایت او، عهدی است که با رهبر شهید بسته است. او با یادی از روزهای سخت آبادان و حوادثی که پشت سر گذاشتهاند، میگوید: اسفند وقتی آن اتفاقات افتاد و آقای ما شهید شد، خیلی اذیت شدم. من این اولین زیارت را به نیابت از آقا شهیدمان انجام میدهم؛ به یاد همان سحرهای ماه رمضان که با گریه سپری شد.
رنج سفر برای شوق وصال؛ ۹۳ زائر اولی …
