به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: سالها مطالعه، تهیه پرونده، رایزنیهای داخلی و بینالمللی و تلاش برای اثبات ارزشهای استثنایی یک اثر، سرانجام میتواند به لحظهای برسد که نام آن در فهرست میراث جهانی یونسکو قرار میگیرد. مانند قلعه الموت و استحکامات آن، که بعد از ۲۵ سال جهانی شد. اما آیا ثبت جهانی، پایان کار است یا تازه اول کار؟ واقعیت این است که جهانی شدن یک اثر، پایان یک پرونده نیست بلکه آغاز دورهای تازه از مسئولیت است. دورهای که باید در آن، حفاظت، مرمت، کنترل ساختوساز، مدیریت گردشگری، مشارکت مردم محلی و توسعه منطقه همزمان مورد توجه قرار گیرد.
از لحظه ثبت، چه تعهداتی آغاز میشود؟
قرار گرفتن یک اثر در فهرست میراث جهانی به این معنا نیست که یونسکو مسئولیت مستقیم نگهداری روزانه آن را بر عهده میگیرد. مسئولیت اصلی حفاظت، همچنان با دولت و نهادهای مسئول در کشور صاحب اثر است. هر اثر جهانی باید ارزشهایی را که به دلیل آنها در فهرست ثبت شده، حفظ کند همان ویژگیهایی که در ادبیات یونسکو از آن با عنوان ارزش برجسته جهانی یاد میشود. اگر توسعههای جدید، ساختوسازها، تخریب، مدیریت نادرست یا حتی مرمتهای غیرکارشناسی این ارزشها را تهدید کنند، موضوع میتواند به سطح بررسیهای بینالمللی برسد. مانند آنچه در میدان نقش جهان رخ داد و ساخت و ساز در برج جهاننما، کار را به واکنشهای جهانی و دخالت و حتی تهدید یونسکو برای بیرون راندن پرونده میدان از فهرست جهانی کشاند.
به همین دلیل کشور صاحب اثر باید برنامهای برای مدیریت آن داشته باشد. این برنامه تنها جمعآوری اسناد برای ثبت نیست بلکه باید مشخص کند. محدوده اصلی اثر و حریم آن چگونه کنترل میشود ساختوسازهای جدید بر اساس چه ضوابطی انجام میشوند؟ گردشگران تا چه اندازه میتوانند وارد محوطه شوند؟ چگونه از فرسایش و آسیبهای طبیعی جلوگیری میشود؟ مردم محلی چه نقشی در مدیریت و بهرهبرداری دارند؟ درآمد گردشگری چگونه میتواند به حفاظت و جامعه محلی بازگردد؟ منابع مالی پایدار حفاظت از کجا تامین میشود؟
همچنین کشورها باید درباره وضعیت حفاظت از آثار جهانی خود پاسخگو باشند. در صورت بروز تهدیدهای جدی نیز ممکن است اثر در فهرست آثار در معرض خطر قرار گیرد و در شرایط بسیار استثنایی، حتی احتمال حذف آن از فهرست …
