خبرگزاری مهر، گروه استانها: ۲۶ مردادماه، سالروز بازگشت آزادگان سرافراز به میهن اسلامی، تنها یادآور پایان سالهای اسارت و بازگشت هزاران رزمنده به آغوش خانوادهها نیست؛ این روز، فرصتی برای بازخوانی روایت انسانهایی است که در یکی از سختترین مقاطع تاریخ معاصر ایران، میان دیوارهای اردوگاههای بعثی، با شکنجه، محرومیت، غربت و دوری از وطن روبهرو شدند، اما اجازه ندادند اسارت، ایمان، هویت و کرامت انسانی آنان را از میان ببرد.
در میان روایتهای متعدد آزادگان از آن سالها، نام مرحوم سیدعلیاکبر ابوترابیفرد جایگاهی ویژه دارد؛ روحانیای که نزدیک به یک دهه از عمر خود را در اردوگاههای عراق گذراند و به تدریج از یک اسیر در میان هزاران اسیر، به مرجع معنوی، اخلاقی و مدیریتی آنان تبدیل شد. روایت همرزمانش نشان میدهد که نقش او در دوران اسارت تنها به بیان توصیههای دینی محدود نبود، بلکه ابوترابی تلاش میکرد از اردوگاه اسارت، محیطی برای حفظ کرامت، تقویت روحیه، آموزش، خودسازی و حتی مراقبت از سلامت جسم و روان آزادگان بسازد.
فرجالله فصیحی رامندی، از آزادگان دوران دفاع مقدس که حدود ۱۵ ماه پایانی اسارت خود را در کمپ ۱۷ در کنار مرحوم ابوترابی گذرانده است، از او به عنوان شخصیتی یاد میکند که حضورش فشار اسارت را برای هزاران آزاده قابل تحملتر کرد.
او نخستین آشنایی خود با مرحوم ابوترابی را به روزهای مبارزه علیه رژیم پهلوی در سال ۱۳۵۷ در قزوین مربوط میداند؛ ارتباطی که پس از پیروزی انقلاب اسلامی و آغاز جنگ تحمیلی ادامه یافت و در دوران اسارت عمق بیشتری پیدا کرد.
به گفته فصیحی رامندی، محبوبیت ابوترابی در میان آزادگان بیش از هر چیز ناشی از نوع رفتار، نحوه برخورد با افراد و شیوه هدایت و راهنمایی او بود؛ نفوذی که تنها به نیروهای مذهبی و انقلابی محدود نمیشد و حتی افرادی با گرایشهای متفاوت نیز تحت تأثیر شخصیت او قرار میگرفتند.
اسارت؛ میدان تازهای برای مبارزه
اگر میدان نبرد برای رزمندگان عرصه رویارویی مستقیم با دشمن بود، اسارت میدان دیگری برای مقاومت محسوب میشد؛ میدانی که در آن دشمن تلاش میکرد روحیه، هویت و اراده اسیر را در کنار جسم او درهم بشکند. مرحوم ابوترابی در چنین شرایطی، شیوه دیگری از مبارزه را در پیش گرفت.
علیاکبر عرفانی، آزاده …
