به گزارش خبرنگار مهر، قرار است طی سلسله نشستهایی با عنوان «پرسشهای اکنون» با هدف طرح پرسشهای بنیادین هنری که در موزه هنرهای معاصر تهران برگزار میشود، «هنر معاصر» بررسی شود که بر این اساس، نشست اول و دوم این مجموعه با عنوان «چه چیزی معاصر است؟» و «نسبت هنر معاصر با نهاد چیست؟» در دو هفته اخیر برگزار شد.
در نشست اول، سخنانی مطرح شد که برخی آن را تأیید میکنند و برخی دیگر مخالف آن هستند. برخی از کارشناسان هنر معتقدند هنر مدرن بر پایه «فرم، سبک و مهارت» استوار است، اما «هنر معاصر» بر پایه «روایت، دغدغههای انسانی و ایجاد آگاهی اجتماعی» تعریف میشود که در نشست اول موزه هنرهای معاصر تهران، سخنرانان، تاکیدی بر این رویه نداشتند.
بهزاد حاتم در این نشست، «هنر معاصر» را همروزگار با هر دوره دانست و آن را مفهومی آغاز و پایانناپذیر معرفی کرد و با اشاره به تغییر رویکرد موزههای معاصر جهان از سال ۲۰۰۰، موزه هنرهای معاصر تهران را دیگر «معاصر» ندانست و گالریهای خصوصی را محل ظهور هنر روز ایران معرفی کرد.
ابراهیم حقیقی اما با نگاهی تاریخنگارانه، تکیه صرف بر زمان را برای تعریف معاصریت ناکافی خواند و با اشاره به برنامه درسیِ منسوخِ دانشکدههای هنر، گفت که هنر ایران بهسادگی از مدرنیته به معاصریت نرسیده است.
در نشست دوم نیز، «پرسشهای اکنون» به پاسخ قطعی درباره نسبت هنر معاصر و نهاد نرسید اما تمایزی اساسی را برجسته کرد که «نهاد فقط مکانی نیست که هنر پس از تولید وارد آن شود. نهاد میتواند در دیدهشدن، نامگذاری، ارزشگذاری، مشروعیتیافتن و تاریخیشدن هنر نقش داشته باشد. در مقابل، خودِ نهاد نیز موضوع نقد، بازتعریف و مطالبه است.»
در همین راستا، سعید فلاحفر هنرمند عکاس و پژوهشگر هنر در گفتگو با خبرنگار مهر درباره «هنر معاصر» بیان کرد: وقتی درباره یک اثر هنری سخن میگوییم، معمولاً نخستین گام، توصیف ویژگیهای آن است؛ از ترکیببندی، رنگ، فرم و تکنیک گرفته تا سبک، مکتب و جایگاه تاریخی آن. چنین رویکردی برای شناخت هنر کلاسیک و حتی بخش بزرگی از هنر مدرن ضروری است. زیرا اثر هنری را میتوان در چارچوب معیارهای زیباشناختی، ایسمهای هنری و سیر تحول تاریخ هنر تحلیل کرد اما این شیوه برای فهم «هنر معاصر» به تنهایی کافی نیست، چراکه هنر معاصر بیش از …
