خبرگزاری مهر، گروه استانها- سکینه اسمی: در آذربایجان غربی، اربعین تنها روایت حرکت زائران به سوی کربلا نیست؛ روایت مردمی است که با هر قومیت و دین، در مسیر عشق به اباعبدالله الحسین(ع) کنار یکدیگر ایستادهاند تا سهمی در خدمت به زائران داشته باشند؛ از مرز تمرچین تا موکبها، اینجا وحدت نه در شعار، که در میدان خدمت معنا میشود.
هر سال اربعین که از راه میرسد، جادههای این خطه مرزب رنگ دیگری میگیرند؛ جادههایی که یک سویشان قدمهای زائران و سوی دیگرشان دلهایی است که برای خدمت به آنان بیقرار هستند، آذربایجان غربی، این حالوهوا جلوهای متفاوت دارد؛ استانی که تنوع قومی و مذهبیاش، در روزهای منتهی به اربعین به تصویری روشن از همدلی و همزیستی تبدیل میشود.
اینجا هرکس به اندازه توانش قدمی برمیدارد؛ یکی در موکب چای و آب میان زائران توزیع میکند، دیگری سفرهای برای پذیرایی پهن میکند، عدهای شبانهروز پای خدمت میایستند و گروهی نیز در مسیر تردد زائران، برای تسهیل سفر آنان تلاش میکنند. تفاوتی ندارد از کدام قوم و با چه پیشینهای آمدهاند؛ وقتی پای نام حسین(ع) در میان باشد، فاصلهها رنگ میبازند و یک هدف مشترک، همه را کنار هم قرار میدهد.
آذربایجانغربی در سالهای اخیر، بهواسطه مرز تمرچین، جایگاه ویژهای در مسیر تردد زائران اربعین پیدا کرده است؛ مرزی که برای بسیاری از عاشقان اهلبیت(ع)، آغاز مسیر زمینی رسیدن به کربلاست. اما تمرچین فقط یک نقطه مرزی نیست؛ در ایام اربعین به صحنهای از میزبانی، همدلی و خدمت تبدیل میشود؛ جایی که مردم و گروههای مختلف، فارغ از تفاوتهای قومی و مذهبی، برای آسایش زائران پای کار میآیند.
در این میان، حضور اقوام و پیروان ادیان و مذاهب مختلف در عرصه خدمترسانی، تصویری تماشایی از وحدت اجتماعی را شکل میدهد؛ وحدتی که نه بر پایه شباهتها، بلکه بر مدار یک عشق مشترک شکل گرفته است. عشق به حسین(ع)، در این جغرافیا زبان مشترکی است که مرزهای قومیت و مذهب را پشت سر میگذارد و از هر گوشه استان، خادمانی را در کنار یکدیگر قرار میدهد.
این روایت، روایت آدمهایی است که شاید در زبان، قومیت یا آیین با یکدیگر تفاوت داشته باشند، اما در یک نقطه به هم میرسند؛ خدمت به زائر حسین(ع). از دل همین همراهی …
