خبرگزاری مهر-گروه دین حوزه و اندیشه- عصمت علی آبادی: اربعین حسینی به عنوان پدیدهای فراتر از یک آیین مذهبی، بزرگترین «دیپلماسی عمومی» و «معجزه اجتماعی» عصر حاضر است که با اتکا به نیروی عشق و ایثار، مرزهای جغرافیایی و سیاسی را در هم شکسته است. این اجتماع عظیم، بدون تکیه بر تبلیغات رسمی و دولتی و صرفاً بر پایه «اقتصاد ایثار» و شبکهسازی خودجوش مردمی شکل میگیرد؛ بهطوریکه هر زائر و خادم به رسانهای برای انتقال این تجربه زیسته تبدیل شده است.
این حرکت نه تنها پیوند میان ملتها بهویژه ایران و عراق را بر پایه اشتراکات تمدنی ترمیم کرده، بلکه با ایجاد ظرفیت برای تمرین «اخلاق خدماتی» و سادهزیستی، الگویی برای اصلاح سبک زندگی فردی و اجتماعی در تمام طول سال ارائه میدهد؛ حرکتی که در آن انسان میآموزد چگونه از «من» به «ما» رسیده و شور حسینی را به شعور و کنشگری عدالتخواهانه تبدیل کند. گفتوگوی پیشرو با حجتالاسلام غلامی قائم مقام بنیاد هدایت، به واکاوی همین ابعاد تمدنی و درسهای اجتماعی اربعین پرداخته است که حاصل آن در ادامه تقدیم میشود.»
به نظر شما «پدیده اربعین» چه تأثیری بر وحدت میان ملتها، بهویژه ایران و عراق داشته است؟
اربعین حسینی بیش از آنکه یک مراسم آیینی باشد، یک «دیپلماسی عمومی» بیپیشینه است که مرزهای جغرافیایی و سیاسی را میان ملتها کمرنگ کرده است. در طول سالیان، رسانههای مغرض تلاش کردهاند تا با ایجاد شکافهای قومیتی میان مردم ایران و عراق، مانع از نزدیکی این دو ملت شوند، اما پیادهروی اربعین به عنوان یک پادزهر، این دیوارههای مصنوعی را فرو ریخته است.
در این مسیر، زائر ایرانی و میزبان عراقی در خانهای مشترک به نام «حبالحسین» گرد هم میآیند. این پیوند نه بر اساس معادلات سیاسی، بلکه بر پایه اشتراکات اعتقادی استوار است که باعث میشود یک عراقی با تمام داراییاش به استقبال زائر ایرانی برود و ایرانی با تمام وجود به خدمات او اعتماد کند. این سطح از اعتماد متقابل در هیچ پیماننامه بینالمللی یافت نمیشود.
این همدلی در سطوح خرد و کلان، گسلهای نژادی و زبانی را ترمیم کرده است. وقتی یک زائر در موکبی استراحت میکند و میزبان با تواضع پاهای او را ماساژ میدهد، در واقع آن خادم در حال شکستن …
