خبرگزاری مهر، گروه استانها؛ مسئله جمعیت، دیگر صرفاً به توصیه برای فرزندآوری یا ارائه مشوقهای مقطعی محدود نمیشود. در استانی مانند تهران که شهرستانهای آن از نظر بافت جمعیتی، شرایط اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی تفاوتهای چشمگیری با یکدیگر دارند، به نظر میرسد سیاستگذاری یکسان برای همه مناطق، پاسخ روشنی برای مسئلهای پیچیده نداشته باشد؛ مسئلهای که از اشتغال و مسکن جوانان آغاز میشود، به تأخیر در ازدواج میرسد و در نهایت خود را در آمارهای کاهش نرخ باروری نشان میدهد.
معصومه رضایی، مدیرکل دفتر امور زنان و خانواده استانداری تهران، در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: عوامل مؤثر بر فرزندآوری در همه شهرستانهای استان تهران یکسان نیست.
به گفته او، اگر قرار است اهداف قانون حمایت از خانواده و جوانی جمعیت محقق شود، نمیتوان تنها بر یک بخش از این زنجیره تمرکز کرد؛ چراکه مسئله جمعیت، مجموعهای از متغیرهای اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی را دربرمیگیرد و سیاستگذاری در هر کدام از این حوزهها میتواند بر تصمیم جوانان و خانوادهها برای ازدواج و فرزندآوری تأثیر بگذارد.
در واقع، پیش از آنکه موضوع به تصمیم یک خانواده برای داشتن فرزند برسد، مجموعهای از پرسشها و نگرانیها پیش روی زوجهای جوان قرار دارد؛ شغل پایدار کجاست؟ هزینه تأمین مسکن چگونه پرداخت میشود؟ آیا درآمد خانوار پاسخگوی هزینههای زندگی و تربیت فرزند هست؟ و اساساً آیا شرایط اجتماعی و سبک زندگی امروز، خانوادهها را به سمت فرزندآوری سوق میدهد یا برعکس، این تصمیم را به آیندهای نامعلوم موکول میکند؟
همین پیچیدگیها باعث شده است که مدیرکل دفتر امور زنان و خانواده استانداری تهران بر ضرورت فاصله گرفتن از نسخههای یکسان تأکید کند، تهران، با وجود آنکه یک استان واحد در تقسیمات کشوری است، اما مجموعهای از شهرستانهایی با شرایط متفاوت محسوب میشود؛ از مناطق پرجمعیت و شهری گرفته تا شهرستانهایی که هنوز ویژگیهای روستایی و نیمهروستایی در آنها پررنگ است.
طبیعی است که مسئله فرزندآوری نیز در چنین جغرافیایی، تنها یک علت یا یک مانع مشترک نداشته باشد.
ممکن است در یک شهرستان، تأمین مسکن و هزینه بالای اجارهنشینی، مهمترین دغدغه زوجهای جوان باشد و در منطقهای دیگر، نبود فرصتهای شغلی پایدار …
