یادداشت مهمان، حکیمه دبیران، عضو هیات علمی دانشگاه خوارزمی: به پاس ایّامی که توفیق داشتم به عنوان شاگرد در خدمت استاد بزرگوارم، مرحوم دکتر پرویز ناتل خانلری باشم، مرور خاطرات آن روزگار برای من همواره زنده، شیرین و الهامبخش است. من در دورۀ تحصیلات تکمیلی زبان و ادبیّات فارسی دانشگاه تهران، در سالهای ۱۳۴۸ و ۱۳۴۹ هجری خورشیدی، توفیق حضور در کلاسهای ایشان را یافتم؛ سالهایی که در واقع آخرین دوران تدریس مستقیم استاد در دانشگاه به شمار میرفت.
یادم میآید در سالهای اوّل تحصیل، گرچه هنوز با ایشان درس نداشتم، امّا آوازه و ذکر خیر کلاسهایشان را از دانشجویان دورههای بالاتر میشنیدم و همواره امیدوار بودم فرصتی برای کسب فیض مستقیم فراهم شود. در نهایت این توفیق نصیب من شد، هرچند در اواخر ترم، استاد به سبب مشغلههای بسیار اداری و فرهنگی، ادامۀ کلاس را به آقای دکتر هرمز میلانیان واگذار کردند و پس از آن نیز دکتر میلانیان به جای ایشان تدریس میکردند، به هرحال همان جلسات حضور در محضر استاد، اندوختهای ابدی برای من به یادگار گذاشت.
منش مدیریّتی آمیخته با سعۀ صدر …
