به گزارش خبرنگار مهر، نشست نقد و بررسی فیلمهای کوتاه در «پاتوق ۱۳۸» با نمایش چهار اثر «بدرود پاریس»، «پس از پدر»، «تنها کنار هم» و «درنای بزرگ» برگزار شد؛ نشستی که در آن الهام باطنی، منتقد و مدرس سینما، با نگاهی تحلیلی به فیلمنامه، میزانسن، بازیگری، فضاسازی و منطق روایی این آثار پرداخت و نقاط قوت و ضعف هر فیلم را تشریح کرد. در این جلسه، از جهان خیالپردازانه «بدرود پاریس» تا مواجهه انسانی با مرگ در «پس از پدر» و نیز چالش انسجام روایی در دو فیلم دیگر، موضوع گفتوگو و ارزیابی قرار گرفت.
جهان ذهنی «بدرود پاریس» با سادگی روایت جان گرفت
در آغاز این نشست، فیلم کوتاه «بدرود پاریس» به کارگردانی محمدابراهیم شهبازی مورد بررسی قرار گرفت؛ اثری که به گفته الهام باطنی، بیش از آنکه بر پیچیدگی روایی تکیه داشته باشد، بر ساختن یک فضای ذهنی و احساسی استوار است. او سادگی روایت را یکی از ویژگیهای قابل توجه این فیلم دانست و تأکید کرد که فیلمساز توانسته بدون اتکا به گرهافکنیهای پرشمار، قصهای منسجم و قابل پیگیری ارائه کند.
باطنی در تحلیل این فیلم، فضاسازی را از نقاط قوت اصلی آن برشمرد و گفت نشانههایی که به شهر پاریس و جهان ذهنی شخصیت اصلی اشاره دارند، به شکل مؤثری در شکلگیری حالوهوای اثر نقش ایفا میکنند. به اعتقاد او، فیلم در پی آن است که بیش از روایت یک ماجرای خطی، ذهنیت و احساسات کاراکتر را بازتاب دهد و همین ویژگی، هویت اثر را میسازد.
«پس از پدر» میان بازی درخشان نوجوان و غلبه دکور بر واقعیت
در ادامه نشست، فیلم «پس از پدر» ساخته نوشین معراجی در کانون توجه قرار گرفت؛ فیلمی که به گفته منتقد جلسه، مهمترین امتیاز آن به بازی بازیگر نوجوان و شکلگیری رابطه او با شخصیت قبرکن بازمیگردد. باطنی این رابطه را از بخشهای تأثیرگذار فیلم دانست و گفت پرداخت مفهوم مرگ در لایههای عاطفی اثر، توانسته لحظاتی قابل اعتنا خلق کند.
با این حال، او در بخش دیگری از نقد خود به این نکته اشاره کرد که استفاده از لوکیشن قبرستان و نحوه چیدمان عناصر بصری، در برخی لحظات بیش از حد به سمت دکوراتیو شدن رفته و از حس واقعگرایانه فیلم فاصله گرفته است. از نگاه او، وقتی فیلمی میکوشد با مرگ، فقدان و تجربه عاطفی کودک یا نوجوان مواجه شود، باید میان زیبایی بصری …
