به گزارش خبرنگار مهر، «هنر در مدرسه عشق، نشاندهنده نقاط کور و مبهم معضلات اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و نظامی است.» ـ امام خمینی(ره)، منشور هنر- شاید هیچ جملهای به اندازه این فراز از منشور هنر امام خمینی(ره)، نسبت هنر انقلاب با جامعه را تبیین نکند. در این نگاه، هنر نه فعالیتی تزئینی است و نه کالایی برای اوقات فراغت؛ بلکه رسالتی اجتماعی است که باید در متن زندگی مردم معنا پیدا کند. هنرمند، زمانی به مأموریت خود عمل کرده است که بتواند در بزنگاههای تاریخی، کنار مردم بایستد، رنج آنان را روایت کند، امید را زنده نگه دارد و بخشی از حافظه تاریخی یک ملت شود.
اگر بخواهیم جنگ رمضان را از منظر فرهنگی تحلیل کنیم، شاید مهمترین دستاورد آن نه تعداد آثار تولیدشده، بلکه احیای همین نسبت میان هنر و جامعه باشد. حال حوزه هنری به عنوان یکی از متولیان فرهنگی و هنری، جزو نهادهایی بود که عملکردش در زمان جنگ رمضان قابل بررسی است. آنچه در مراکز استانی حوزه هنری رخ داد، صرفاً مجموعهای از فعالیتهای فرهنگی نبود؛ بلکه تجربهای بود از حضور هنر در متن میدان؛ حضوری که میتوان از آن با تعبیر «بعثت هنرمندان» یاد کرد.
تاریخ، لحظههایی دارد که در آن مرز میان تماشاگر و کنشگر از میان برداشته میشود. در چنین لحظههایی دیگر نمیتوان بیرون میدان ایستاد و تنها به روایت آنچه گذشته است پرداخت؛ باید در متن واقعه حضور داشت، با مردم نفس کشید و همزمان با شکلگیری تاریخ، آن را روایت کرد. جنگ رمضان، یکی از همین لحظهها بود؛ لحظهای که نشان داد هنر، اگر رسالت خود را بازشناسد، نه در حاشیه که در متن جامعه معنا پیدا میکند.
آنچه در این روزها در مراکز استانی حوزه هنری رخ داد، بیش از آنکه مجموعهای از تولیدات فرهنگی باشد، تجلی یک «بعثت» بود؛ بعثتی که هنرمند را از پشت میزها، آتلیهها و سالنهای نمایش به میان میدان آورد. بعثت، تنها آغاز یک مأموریت نیست؛ برانگیخته شدن برای پذیرش مسئولیتی اجتماعی است. هنرمندِ مبعوث، دیگر صرفاً تولیدکننده اثر نیست؛ او روایتگر رنج، امید، ایستادگی و زندگی مردم است.
نشانههای این بعثت را میتوان در گستره مشارکت هنرمندان دید. تنها در یکی از رویدادهای ادبی این ایام، ۳۱ محفل شعر به صورت همزمان در ۲۷ استان برگزار شد؛ بیش از ۱۱۰۰ شاعر در این محافل حضور یافتند …
