«ایده» هنرمندان ایرانی به هلند رسید

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از روابط عمومی موزه هنرهای معاصر، آیین گشایش این رویداد روز سه‌شنبه، ۲۷ مرداد ۱۴۰۵، با حضور بهمن فرمان‌آرا، لیلی گلستان، ایراهیم خقیقی، یدالله کابلی، عین‌الدین صادق‌زاده و بهرام دبیری در محل موزه هنرهای معاصر تهران برگزار شد و از امروز چهارشنبه ۲۸ مرداد پذیرای عموم علاقه‌مندان به هنر معاصر است.

لیلی گلستان، مترجم و گالری‌دار پیشکسوت، روی صحنه حاضر شد با اشاره به تجربه‌ای که به شکل‌گیری یکی از مجموعه‌های هنری انجامید، گفت: ماجرا از یک دیدار اتفاقی در یک مهمانی شروع شد؛ جایی که نماینده یک مجموعه اقتصادی برای حمایت از هنر اعلام آمادگی کرد.

او توضیح داد: بنیاد کاوه گلستان پیش‌تر شکل گرفته بود اما ادامه کارش ممکن نشد و به همین دلیل پیشنهاد دادم حمایت مالی به سمت یک نمایشگاه گروهی از چند گالری برود.

او در ادامه با بیان اینکه بعدتر بخشی از فضای اداری آن مجموعه به گالری تبدیل شد، افزود: هدف این بود که کارکنان و مشتریان هنگام رفت‌وآمد، با هنرهای تجسمی روبه‌رو شوند.

گلستان این اقدام را نشانه نگاه مدبرانه مدیران وقت دانست و گفت: چیدمان گالری، تهیه کاتالوگ و برگزاری افتتاحیه رسمی باعث شد این حرکت، رسمیت پیدا کند. چنین تجربه‌ای بعدها به الگویی برای دیگر مجموعه‌ها تبدیل شد و نشان داد خرید آثار هنری می‌تواند نوعی سرمایه‌گذاری و پس‌انداز بلندمدت باشد.

خط به مثابه منشوری چندوجهی

یدالله کابلی، استاد برجسته خط‌شکسته، با مروری بر بیش از پنج دهه فعالیت هنری خود، از هنر به عنوان ژرف‌ترین گفتگوی انسان‌های صاحب‌ذوق یاد کرد و آن را به منشوری چندوجهی تشبیه نمود که هر وجه آن سرشار از زیبایی، مانایی و درخشندگی است.

کابلی که خود را پاسدار هنرهای سنتی و یکی از پیشگامان پیوند خوش‌نویسی با فضای مدرن می‌داند، معتقد است:  هنرمند باید برای رسیدن به تعالی، همواره در تکاپوی کمال‌جویی باشد؛ مسیری که برای او از سال‌ها همنشینی با بزرگان هنر تجسمی و درک ضرورت‌های زمانه آغاز شد.

کابلی با اشاره به چالش‌های ورود خط به فضای مدرن، گفت: من همیشه مدافع هنرهای اصیل و ملی بودم، اما در عین حال جزو نخستین کسانی بودم که ضرورت ورود خط به فضاهای کاربردی‌تر که امروز نقاشی‌خط نامیده می‌شود را درک کردم. این تلاش، نه از سر اجبار، بلکه از سر دوست‌داشتن این مسیر بود.

او در پایان با تأکید بر اعتبار جهانی هنر ایران، گفت: اگر امروز در سایه برخی سیاست‌بازی‌ها، نام ایران در گوشه‌ای مهجور مانده باشد، اما در موزه‌های معتبر جهان، همواره شاهد درخشش عالی‌ترین نمونه‌های تاریخ هنر خودمان هستیم. هنر، فراتر از مرزها، حیات‌بخش و اعتبارآفرین است.

پس از صحبت‌های یدالله کابلی از اثر تازه او با حضور بهمن فرمان آرا رونمایی شد.

از ممنوعیت «کالای لوکس» تا اقتصاد خلاق

مرتضی کاظمی، معاون پیشین امور هنری وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، در تحلیلی از روند پیوند میان نهادهای اقتصادی و هنر، به چالش‌های ساختاری دهه‌های گذشته و گذار به مفاهیم نوین اقتصادی پرداخت.

کاظمی در تعریف پارادایم اقتصاد خلاق گفت:  وقتی تکنولوژی‌های جدید در اختیار هنرمندان قرار می‌گیرد و آن‌ها می‌توانند خلاقیتی نو در آثارشان داشته باشند.  به هنرمند این اجازه را می‌دهد که قدرت خلاقیتش را به افق‌های بازتری نشان دهد.

کاظمی با اشاره به اقتصاد هنر گفت: یکی از شاخه‌های اقتصاد جدید اقتصاد فرهنگ و هنر و اقتصاد خلاق است این شاخه در جهان یک عمر ۳۵ ساله دارد. شروع اقتصاد خلاق در انگلستان بود و عموما کشورهای توسعه‌یافته و کشورهای درحال توسعه سراغ برنامه ریزی برای حرکت به سمت اقتصاد خلاق رفتند.

این موضوع در اوایل دهه ۸۰ آغاز شد و به مرور ادامه پیدا کرد و این جلسه هم در همان راستا است.

[8/19/2026 3:19 PM] zeinab Kazemkhah: او با اشاره به GDP جهان در اقتصاد خلاق گفت: بالای ۴ هزار میلیارد دلار اقتصاد خلاق گردش مالی دارد و شاخه اول به سینما و سریال تعلق دارد، بعد هم به هنرهای تجسمی قرار دارد و سومین شاخه هم به حراج‌ها اختصاص دارد

کاظمی همچنین با اشاره به صادرات خلاق گقت: در صادرات خدمات خلاق اول چین، دوم آمریکا و سوم ایتالیا است. در حوزه کالاهای خلاق آمریکا کانادا و چین قرار دارد.

او ادامه داد: ما ایرانی‌ها به علت قدمت چند هزار ساله همواره جهانی بودیم و همواره نوآوری و نوگرایی را تحسین کردیم و مشغول آن بودیم.

کاظمی بیان کرد: ۳۵ درصد بازارهای فرهنگی و هنری منطقه برای ایرانی‌هاست و بر اساس گزارشی ظرفیت هنرهای تجسمی در ایران بالقوه ۲۰ هزار میلیارد تومان است و راه بالفعل شدن آن ارتباط با جهان و صادرات گسترده است.

نهادهای مالی امروز، وارثان بازرگانان خوش‌ذوق تاریخ هنر ایران

علیرضا دبیری‌نژاد، رئیس موزه هنرهای معاصر، با نگاهی به پیشینه هنر ایران، پیوند دیرینه میان اقتصاد و هنر را یادآور شد و نهادهای مالی امروز را میراث‌دار همان تاجران و بازرگانی دانست که روزگاری موتور خلق و گردآوری آثار هنری بودند.

او گفت: موزه هنرهای معاصر قرار نیست صرفاً محل نگهداری آثار باشد، بلکه باید با شبکه‌سازی میان همه نهادهای گردآورنده، نقش معرف هنر معاصر را ایفا کند.

دبیری‌نژاد در تشریح این نگاه گفت: اگر در پیشینه تاریخ هنر ایران نگاه کنیم، همیشه آثار هنری یک پشتوانه داشته‌اند؛ یعنی تاجرها و بازرگانانی که اهل اقتصاد و اهل ذوق بودند، سفارش خلق اثر می‌دادند، حمایت می‌کردند و گردآوری می‌کردند. اگر بخواهیم پیشینه مجموعه‌داری، موزه‌داری، کلکسیونری و گالری را در کشور خودمان نگاه کنیم، باید نزد تجار و بازرگانان گذشته این مملکت ببینیم؛ در موقوفات، مجموعه‌ها و کتابخانه‌های قدیمی می‌توانیم به شدت این‌ها را مشاهده کنیم.

او نهادهای اقتصادی امروز را ادامه همان سنت دانست و افزود: نهادهای مالی امروز، میراث‌دار همین بازرگانان و تجار و اهالی اقتصاد گذشته هستند. همان‌طور که آن‌ها اهل ذوق بودند، اگر نهادهای اقتصادی امروز هم بتوانند اهل ذوق باشند، می‌توانند هم حامی هنر باشند، هم نگهدارنده هنر و هم بانی مجموعه‌ها و موزه‌هایی که امروزه می‌شناسیم. در کمیته موزه‌های بانکداری جهانی هم بخش عمده مربوط به موزه‌های بانکی است که کلکسیون‌های هنری را گردآوری کرده‌اند.

رئیس موزه هنرهای معاصر در تبیین مأموریت این نهاد گفت: موزه هنرهای معاصر قرار نیست محل نگهداری آثار باشد؛ باید معرف هنر معاصر باشد و این هنر معاصر را در یک شبکه معرفی کند؛ شبکه‌ای که همه نهادهای گردآورنده و نگهدارنده، با اتصال به موزه هنرهای معاصر بتوانند گنجینه‌های هنری خود را معرفی کنند.

اقتصاد باید ذیل هنر تعریف شود

عین‌الدین صادق‌زاده، هنرمند خوشنویس، در حاشیه آیین گشایش نمایشگاه «گنجینه نوین»، به نقد رویکردهای سوداگرانه در بازار هنر پرداخت. او با روایتی از یک تجربه شخصی در سال‌های گذشته، به ماهیتِ تقلیل‌گرایانه برخی مجموعه‌داران اشاره کرد و گفت: شانزده هفده سال پیش، مجموعه‌داری با من تماس گرفت. پس از نیم ساعت توضیح درباره کیفیت و ابعاد کارها، وقتی پرسید چند سالتان است و پاسخ دادم ۴۰ سال، تماس قطع شد؛ چرا که گویا هنوز آن‌قدر جوان بودم که مرگ و در نتیجه گران شدن آثارم در آینده دور به نظر می‌رسید.

صادق‌زاده این نوع نگاه را که هنر را نه برای تعالی، بلکه به عنوان ابزاری برای سوداگری می‌بیند، آسیب‌زا دانست و تأکید کرد: من همواره معتقدم که اقتصاد ذیلِ هنر قرار دارد و نه برعکس. اینکه در فضای گالری‌داری امروز، دغدغه فقط کسب انتفاع مالی باشد و به هر قیمتی کارهای نازل یا فیک ارائه شود، به هیچ‌وجه برازنده فضای هنری ما نیست.

در بخش پایانی این رویداد، دو اقدام نمادین برای تثبیت هویت فرهنگی بانک رونمایی شد: نخست، تابلوی خوش‌نویسی اثر استاد کابلی با شعار «ما با شما نوینیم» و دوم، انتشار دومین ویرایش کتاب «گالری نوین».

۲۴۲۲۴۲ کد مطلب 2262629

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، آرمین امیریان هنرمند عکاس و فیلمساز، با اثر «مشروطه‌خواهان» در سیزدهمین دوره نمایشگاه بین‌المللی فلچر آمریکا حضور دارد.

سیزدهمین دوره نمایشگاه بین‌المللی فلچر آمریکا از ۱۶ مرداد تا ۵ مهر ۱۴۰۵ برابر با ۷ آگوست تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ در فیشمن گالری در شهر جانسون تنسی برگزار می‌شود.

اثر «مشروطه‌خواهان» (با عنوان انگلیسی Constitutional Revolution of Iran ) از مجموعه‌ «تا تاریخ یخ» است که آرمین امیریان در ادامه نگاه روایی خود در سال ۲۰۲۰ خلق کرد. در این مجموعه، چهره‌های انقلاب مشروطه ایران در لایه‌ای از یخ پدیدار می‌شوند؛ انقلابی که مرداد ماه امسال صد و بیست‌سالگی‌اش را پشت سر گذاشت.

این حضور، ادامه مسیر هنری امیریان است که بیش از یک‌صد نمایشگاه و فستیوال بین‌المللی در کارنامه دارد و پیش‌تر نیز جوایزی از جمله جایزه ممتاز هنری را از خود بنیاد فلچر دایر دریافت کرده است.

آثار مجموعه «تا تاریخ یخ» در نمایشگاه‌های انفرادی مانند ایران، ایتالیا و فرانسه، و نمایش‌های بین‌المللی از جمله در گالری ساچی لندن، نمایشگاه‌های آمریکا، آلمان، اسپانیا، و … به بازدید عموم درآمده‌اند.

نمایشگاه‌های فلچر که به یاد فلچر دایر و با هدف ادامه میراث او در بیان مسایل اجتماعی و سیاسی از طریق هنر شکل گرفته، امسال هم میزبان آثار هنرمندان بین‌المللی به انتخاب داور و کیوریتور این دوره، جسیکا برک است. مراسم جوایز این دوره از نمایشگاه‌های فلچر، ۴ سپتامبر در گالری فیشمن برگزار می‌شود.

۵۹۲۴۳ کد مطلب 2262553

به گزارش ایرنا، نمایشگاه گروهی عکس «آزادی» به مناسبت روز جهانی عکاسی و با ادای احترام و تقدیر از استاد حسین امانت، معمار برج آزادی با حضور آثار هنرجویان علیرضا بختیاری، ۲۷ مرداد در کافه‌گالری برج آزادی افتتاح شد و تا ۳ شهریور ادامه دارد.

آثار این نمایشگاه از زهرا باقری‌پور، بهار کاشانی، مائده نصیری، صدف تاجیک، هستی ولیان، ریحانه کرمی، فاطمه راندی، مهتاب کریمی، نیلوفر مغانی، کیمیا بختیاری، محمد بختیاری، زهرا کرمانشاهی، کیمیا هداوندخانی، ستایش زارع‌نصرتی و گلناز سالاری‌مقدم به نمایش درآمده است.

این رویداد با همکاری بنیاد رودکی، کانون عکس شهرستان ورامین، اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی ورامین، مجتمع فنی تهران، کانال خبری ورامین‌پرس و مجموعه فرهنگی هنری برج آزادی برگزار شده است.

برگزاری نمایشگاه «پنجاه هفتاد؛ گفت‌وگو روی کاغذ»

نمایشگاه گروهی «پنجاه هفتاد؛ گفت‌وگو روی کاغذ» با نمایش آثاری از ۳۶ هنرمند شاخص و تاثیرگذار هنرهای تجسمی ایران، با کیوریتوری آرش تنهایی، روز جمعه ۳۰ مردادماه در گالری دنا افتتاح می‌شود.

نمایشگاه «پنجاه هفتاد؛ گفت‌وگو روی کاغذ» پروژه‌ای با تمرکز بر مدیوم کاغذ و ابعاد استاندارد ۵۰ در ۷۰ سانتی‌متر است که به واکاوی امکانات بیانی این رسانه و ایجاد گفت‌وگو میان نسل‌های مختلف هنرمندان ایرانی می‌پردازد.

در این نمایشگاه که در آن نام‌های برجسته و جریان‌ساز هنر معاصر ایران حضور دارند، رویکردهای متنوع هنرمندان در حوزه طراحی و نقاشی روی کاغذ به نمایش گذاشته می‌شود و امکان مطالعه و مقایسه نگاه‌های هنری چند نسل از هنرمندان فراهم می‌شود.

آثار احمد امین‌نظر، رضا بانگیز، محمدعلی بنی‌اسدی، عیسی جباری، زنده‌یاد محمدابراهیم جعفری، آهو حامدی، حسن حامدی، مهدی حسینی، ابراهیم حقیقی، مهدی حمیدی، هادی حیدری، مهرداد ختایی، فرهاد خردمند، مرتضی خسروی، علی ذاکری، مهدی راحمی، پژمان رحیم‌زاده، امیر سقراطی، رضوان صادق‌زاده، علی‌اکبر صادقی، مانی غلامی، آتنا فریدونی، بهنام کامرانی، شهرام کریمی، مسعود کشمیری، کیومرث کیاست، فرهاد گاوزن، زنده‌یاد علی گلستانه، نصرت‌الله مسلمیان، معصومه مظفری، نازیلا مقدم، زنده‌یاد مرتضی ممیز، علی نصیر، رضا هدایت، مرتضی یزدانی و آرمان یعقوب‌پور در این نمایشگاه ارائه می‌شود.

اثر هنرمند ایرانی در نمایشگاه بین‌المللی فلچر آمریکا

آرمین امیریان، هنرمند عکاس و فیلمساز، با اثر «مشروطه‌خواهان» در سیزدهمین دوره نمایشگاه بین‌المللی فلچر آمریکا حضور دارد.

سیزدهمین دوره نمایشگاه بین‌المللی فلچر آمریکا از ۱۶ مرداد تا ۵ مهر ۱۴۰۵ برابر با ۷ آگوست تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۶ در فیشمن گالری در شهر جانسون تنسی درحال برگزاری است.

اثر «مشروطه‌خواهان» با عنوان انگلیسی Constitutional Revolution of Iran ) از مجموعه‌ «تا تاریخ یخ» است که آرمین امیریان در ادامه نگاه روایی خود در سال ۲۰۲۰ خلق کرد. در این مجموعه، چهره‌های انقلاب مشروطه ایران در لایه‌ای از یخ پدیدار می‌شوند؛ انقلابی که مرداد ماه امسال صد و بیست‌سالگی‌اش را پشت سر گذاشت.

این حضور، ادامه مسیر هنری امیریان است که بیش از یک‌صد نمایشگاه و فستیوال بین‌المللی در کارنامه دارد و پیش‌تر نیز جوایزی از جمله جایزه ممتاز هنری را از خود بنیاد فلچر دایر دریافت کرده است.

آثار مجموعه «تا تاریخ یخ» در نمایشگاه‌های انفرادی مانند ایران، ایتالیا و فرانسه، و نمایش‌های بین‌المللی از جمله در گالری ساچی لندن، نمایشگاه‌های آمریکا، آلمان، اسپانیا، و … به بازدید عموم درآمده‌اند.

نمایشگاه‌های فلچر که به یاد فلچر دایر و با هدف ادامه میراث او در بیان مسایل اجتماعی و سیاسی از طریق هنر شکل گرفته، امسال هم میزبان آثار هنرمندان بین‌المللی به انتخاب داور و کیوریتور این دوره، جسیکا برک است. مراسم جوایز این دوره از نمایشگاه‌های فلچر، ۴ سپتامبر در گالری فیشمن برگزار می‌شود.

برپایی آیین بزرگداشت زنده‌یاد «کاوه فرزانه»

آیین بزرگداشت زنده‌یاد «کاوه فرزانه»، از عکاسان و نویسندگان فعال و اثرگذار حوزه عکاسی ایران به مناسبت روز جهانی عکاسی فردا پنجشنبه ۲۹ مردادماه ساعت ۱۶ در فرهنگسرای ارسباران برگزار می‌شود.

برپایی این آئین، فرصتی برای یادآوری جایگاه و میراث هنری این عکاس و ادای احترام به هنرمندی است که بخشی از حافظه تصویری عکاسی ایران را شکل داده است.

این مراسم با حضور و سخنرانی محمد خدادادی مترجم‌زاده، افشین بختیار، سعید محمودی ازناوه، گوهرتاج کیانی و شاه‌دخت فرزانه برگزار می‌شود.

کاوه فرزانه تابستان سال ۱۴۰۰ بر اثر ابتلا به کرونا درگذشت. وی، یک عکاس، کارآفرین و فعال در حوزه ثبت تصاویر میراث فرهنگی بود.

به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از ایرنا، اما قصه روز ۱۹ آگوست، به سال‌ها قبل و هند باز می‌گردد. سال ۱۹۹۱ میلادی شورای عکاسی بین‌المللی هند به عنوان یک نهاد، این روز را به عنوان روز جهانی عکاسی جشن گرفت.

انتخاب این روز تصادفی نبود. باید به تاریخ عکاسی رجوع کنیم. ۱۹ آگوست ۱۸۳۷ میلادی، لوئی داگر فرانسوی، نخستین روش موفق در ثبت عکس‌های دائمی و استفاده تجاری از عکاسی را با اختراع داگرئوتایپ یا داگرئوتیپ(daguerréotype) به همراه ژوزف نیسه فور نیپس به دنیا عرضه کرد. دو سال بعد، در روز ۹ ژانویه سال ۱۸۳۹، آکادمی علوم فرانسه این اختراع را به رسمیت شناخت‌ و همچنین ۱۹ آگوست روزی بود که این اختراع را دولت فرانسه خریداری کرد.

البته قدیمی‌ترین عکس ثبت شده در تاریخ عکاسی، تصویری است که نیسه فور نیپس، اشراف زاده‌ فرانسوی در سال ۱۸۲۶ با فرآیندی که خود آن را هلیوگرافی نامید از چشم‌انداز پنجره‌ اتاقش گرفت.

در کتاب تاریخ سینما نوشته لو دوکا با ترجمه حسن صفاری آمده است؛ در سال ۱۷۵۷ یکی از مهم‌ترین عوامل قطعی برای پیشرفت در عکاسی فراهم شد و آن این بود که بکاری تأثیر نور را روی یک طبقه نقره کلرید کشف کرد.

در سال ۱۸۰۲ شوسیه تأثیر هیپوسولفیت دوسود را روی املاح نقره کشف کرد. بعدها در سال ۱۸۲۲ مخترعی فرانسوی به نام ژوزف نیسفور نیپس (۱۷۶۵–۱۸۳۳) در ۵۷ سالگی توانست نخستین تصویر تثبیت شدهٔ دائمی را تولید کند.

نخستین کار بر جای مانده از او به ۴ سال بعد از این تاریخ‌ مربوط می‌شود. نیپس بعدها با یک عکاس جوان‌تر به نام لوئی ژاک ماندداگر (۱۷۸۹–۱۸۵۱) که طراح دوربین عکاسی پیشرفته‌تری بود به همکاری پرداخت.

شروع عکاسی در ایران

به طور عموم، فکر می کنیم که ناصرالدین شاه قاجار اولین عکاس ایرانی است، اما ورود دوربین و ثبت عکس به پیش از این شاه قاجار می‌رسد.

در کتاب مقالات گوناگون تالیف خلیل ثقفی (اعلم الدوله) به چاپ ۱۳۲۲ در مورد ورود عکاسی به ایران چنین نوشته شده است؛ نخستین دستگاه‌های عکاسی به روش داگرئوتیپ، به درخواست محندشاه قاجار از کشورهای روسیه و انگستان به دربار ایران وارد شد.

دستگاه‌های عکس‌برداری روسیه که پیش‌کش‌های امپراتور بودند، زودتر رسیدند و نیکلای پاولوف دیپلمات جوان روس، این دستگاه‌ها را به تهران آورد و در میانهٔ دسامبر ۱۸۴۲ میلادی (آذر ۱۲۲۱ ه‍.ش) نخستین عکس‌برداری در ایران را انجام داد.

ملک قاسم میرزا، از شاهزاده قاجار و ژول ریشار فرانسوی نیز از جمله پیشروانی هستند که در ایران، به شیوه داگرئوتیپ، عکسبرداری کرده‌اند.

به جز یک عکس که توسط ملک قاسم میرزا فرزند فتحعلی شاه ثبت شده است، هیچ کدام یک از عکس‌های داگرئوتیپ ایرانی، باقی نمانده‌اند.

بر پایهٔ نوشتارهایی دیگر، نخستین عکس‌برداری بر روی صفحهٔ نقره در سال ۱۲۶۰ هجری قمری در تبریز، هنگامی که ناصرالدین میرزا، ولیعهد بود انجام شده است. این دو دستگاه دوربین داگرئوتیپ یکی اهدایی از طرف ملکه انگلیس و دیگری هدیه تزار روسیه بودند.

عکاسی در ایران به راه خود ادامه داد، تاریخ آنالوگ، دیجیتال، نرم افزارها را پشت سر گذاشته و امروز هوش مصنوعی در این مسیر دارد جای خود را تثبیت می‌کند. در ایران عکاسان نام‌آوری زیادی داریم، سایت تخصصی آموزال در شهریور ۱۴۰۳ مهم‌ترین عکاسان تاریخ عکاسی ایران را اینگونه معرفی کرده است؛

عباس عطار که در سال ۱۹۴۴ در شهر خاش به دنیا آمد، زندگی حرفه‌ای خود را که بیش از شش دهه به طول انجامید را وقف ثبت زندگی اجتماعی و سیاسی جوامع در حال جنگ در سراسر دنیا کرد. عباس عطار تنها عکاس ایرانی است که عضو آژانس بین‌المللی عکاسی مگنوم است.

از سال ۱۹۷۸ تا ۱۹۸۰، عباس عطار انقلاب اسلامی در ایران را به ثبت رساند و سپس به مدت ۱۷ سال از ایران دور بود تا اینکه در سال ۱۹۹۷ بار دیگر به ایران بازگشت. کتاب او «خاطرات ایران ۱۹۷۱-۲۰۰۱» تفسیری بصری بر تاریخ ایران است که به شیوه‌ روزمره‌ نویسی نوشته و عکاسی شده است.

کاوه تقوی شیرازی که با نام کاوه گلستان مشهور است، عکاس و فتوژورنالیست مشهور ایرانی است. او اولین مأموریت عکاسی خود را با عکاسی از جنگ در ایرلند شمالی آغاز کرد.

با شروع انقلاب اسلامی، گلستان مانند سایر همکاران خود به عکاسی از خیابان ها و رویدادهای مهم آن روزها پرداخت و در همین سال بود که همکاری خود را با مجله تایمز آغاز کرد.

در سال ۲۰۰۳ که برای پوشش خبری جنگ عراق و آمریکا، به عراق رفته بود، بر اثر انفجار مین کشته شد. کاوه گلستان را می‌توان یکی از مهم‌ترین و جسورترین عکاسان تاریخ عکاسی ایران دانست. او در سال ۱۹۸۰ برای مجموعه عکس‌های انقلاب خود، موفق به دریافت جایزه‌ «رابرت کاپا» شد.

عباس کیارستمی کارگردان، عکاس، نویسنده و نقاش بزرگ ایرانی است. او عکاس نامداری نیز هست. او عکاسی را در سال‌های اولیه‌ پس از انقلاب ۱۹۷۹ شروع می‌کند.

کیارستمی همیشه در مراحل آماده‌سازی پیش از شروع فیلمبرداری، دوربین به دست، از لوکشین عکاسی می‌کرد. در سال ۱۹۹۸ شروع به برپایی نمایشگاه از عکس‌های خود در ایران کرد و در سال ۱۹۹۵ این نمایشگاه‌ها را در خارج از ایران نیز برگزار کرد. با این حال، نمایشگاه‌های او نظر مساعد جامعه‌ عکاسی ایران را به خود جلب نکرد؛ چرا که بسیاری به او تنها به دیده‌ یک کارگردان می‌نگریستند وایده‌ی هنرمندی که مدیوم‌های هنری مختلف را امتحان می‌کند چندان به مذاق آن‌ها خوش نمی‌آمد.

رضا دقتی عکاس و مدافع حقوق بشر شناخته شده‌ ایرانی است. او که دانش آموخته‌ معماری است رو به عکاسی آورد و اکنون که بیش از سه دهه از شروع فعالیتش می‌گذرد، در سراسر جهان عکاسی کرده است و عکس‌های او به خصوص برای مجله‌ نشنال جئوگرافیک شناخته شده است.

رضا دقتی نویسنده‌ سی کتاب و دریافت‌کننده‌ جوایز مختلف است. او از سال ۲۰۱۳ عضو انجمن نشنال جئوگرافیک و فونداسیون آشوکا است. آثار او توسط ورلد پرس فوتو شناخته شده است و برنده‌ی جایزه‌ی Infinity Award از مرکز بین‌المللی عکاسی است. فرانسه به او نیز لقب شوالیه اعطا کرده است.

بهمن جلالی عکاس ایرانی است که به سبب به تصویر کشیدن مسائل اجتماعی، تصاویر انقلاب اسلامی و جنگ هشت ساله‌ ایران و عراق به شهرت رسید.

مجید سعیدی عکاس ایرانی و بین‌المللی شناخته شده است. او دو دهه‌ اخیر مشغول عکاسی از خاورمیانه بخصوص در باره‌ مسائل بشردوستانه بوده است و علاقه دارد که بی‌عدالتی‌های اجتماعی را نشان دهد.

مجید سعیدی از عکاسی خیابانی نیز لذت می‌برد و دوست دارد که مردمان عادی کوچه و خیابان و زندگی‌های روزمره‌ آنان را به تصویر بکشد.

آلفرد یعقوب‌زاده عکاس ایرانی- ارمنی متولد تهران است. در سن ۱۹ سالگی از جنگ ایران و عراق عکاسی کرد و این گونه همکاری او با آژانس‌های خبری و عکاسی بین‌المللی و فرانسوی مانند گاما و سیگما آغاز شد تا اینکه در نهایت به آژانس خبری فرانسوی سیپا پیوست و به مدت ۲۳ سال به همکاری با آنها ادامه داد.

آثار اولیه‌ او در ایران در قالب دو کتاب War Iran-Iraq و Faces of War منتشر شده است و پوشش خبری او از جنگ اسرائیل و فلسطین به مدت سیزده سال در Promised Peace به چاپ رسید.

۲۴۲۲۴۳ کد مطلب 2262509