یادداشت مهمان، حنانهسادات مطلبی: حوریه، اهل گیلان، مسیر تحصیلی خود را با کارشناسی فیزیک گرایش هواشناسی آغاز کرد. اما این پایان ماجرا نبود. او با هدف ورود به حوزه ساخت چیپست، به سراغ فیزیک حالت جامد رفت. پس از مدتی، علاقهاش به صنعت هوانوردی او را به سمت کارشناسی مهندسی فناوری اویونیک هواپیما کشاند؛ رشتهای که به سازههای برقی داخل هواپیما میپردازد. با این حال، نقطه پایانی این مسیر علمی، دریافت مدرک کارشناسیارشد روانشناسی ورزشی بود.
حوریه داستان این سالهای پرفرازونشیب را تعریف میکند، من هفت سال پیش خودم را پیدا کردم. در آن سال پدرم را از دست دادم. قبل از آن، من دختر جسوری بودم که یک پدر قدرتمند داشت. پدرم ارادت عجیبی به رهبر داشت. حتی توی حرفهای روزمرهاش، از کلمات رهبر وام میگرفت.
بعد از پدر، تمام داروندار من شد رهبر شهید. او را پدر خودم میدانستم. تمام پخشزندهها را میدیدم؛ هرجا کم میآوردم یا از دیگران ضربه میخوردم، صوت سخنان رهبر شهید را گوش میدادم. صدایش آرامم میکرد. آن چیزی که من را نگه داشت تا قدم اشتباهی برندارم، همین صحبتهای رهبر بود. …
