به گزارش خبرنگار مهر، کمتر نویسندهای در ادبیات معاصر ایران را میتوان یافت که بخش عمدهای از عمر و قلم خود را وقف یک موضوع کرده باشد؛ اما مرحوم سعید تشکری از همان معدود نویسندگانی بود که نامش با ادبیات رضوی گره خورده است. او نهتنها سالها در مشهد زیست، بلکه بخش مهمی از آثارش را به روایت تاریخ، فرهنگ و انسانهایی اختصاص داد که زندگیشان به بارگاه امام رضا(ع) پیوند خورده بود. تشکری معتقد بود حرم رضوی فقط یک مکان زیارتی نیست؛ شهری است که هزاران قصه ناگفته در دل خود دارد و هر آجر، هر کاشی و هر صحن آن میتواند آغاز یک داستان باشد.
به مناسبت شهادت امام رضا(ع)، شاید مرور آثار نویسندهای که ارادت خود را نه با شعار، بلکه با خلق دهها رمان و نمایشنامه درباره امام هشتم نشان داد، بهترین راه برای زنده نگه داشتن نام او باشد. در میان همه آثار تشکری، «غریب قریب» جایگاهی ویژه دارد؛ رمانی دو جلدی که بسیاری آن را مهمترین پروژه داستانی او درباره امام رضا(ع) میدانند.
قصههایی که زیر گنبد ماندند …
