ابوالقاسم رحمانی تهیهکننده ویژهبرنامه «دچار» با تشریح رویکرد این برنامه در انتخاب سوژههای مردمی و چهرههای فرهنگی و هنری به خبرنگار مهر گفت: تلاش کردیم روایتهایی از آدمهای معمولی جامعه را به تصویر بکشیم تا مخاطب بتواند خود را در این روایتها ببیند و میان خود و سوژه فاصلهای احساس نکند.
رحمانی درباره انتخاب عنوان «دچار» اظهار کرد: اسم «دچار» حاصل تفأل به اشعار و دیوانهای متعدد بود. بارها با این اسم مواجه شدیم و در نهایت انتخاب شد و مورد تایید دوستان تصمیمگیر نیز قرار گرفت. به نظر خودمان هم اسم خوب و مرتبطی با فضای کلی برنامه بود.
وی افزود: در هر ۲ فصل، «دچار» به معنای ابتلا به حضرت اباعبدالله (ع) در همه شئون زندگی است. سوژههایی که در برنامه حاضر بودند، چه در فصل نخست و چه در فصل دوم، ابتلا به اباعبدالله (ع) را در حرفه، تخصص و توانمندی خود نشان میدادند و درباره تمام کسانی که در برنامه روایت شدند نیز این ابتلا در وجوه مختلف زندگی جاری بود.
این تهیهکننده ادامه داد: مشخصاً هدف ما همین بود که روایتها، اتفاقات و محتواهایی را مطرح کنیم و به تصویر بکشیم که ماحصل آنها ابتلا به حضرت سیدالشهدا (ع) باشد. در فضاهای مختلف فرهنگی، هنری و تاریخی نیز همین هدف را دنبال کردیم؛ چه در انتخاب شعرها، چه در روایت سوژهها، چه در روایت تاریخ و چه در بازخوانی نوحههای قدیمی.
رحمانی تصریح کرد: حتی در بخش تاریخ ایران، روایت پادشاهان، تصمیمگیران و چهرههای شاخص تاریخ کشورمان را داشتیم که با وجود جایگاههای رفیع و موقعیتهای خاص اجتماعی و سیاسی، ابتلا به حضرت اباعبدالله (ع) باعث ماندگاری وجوه دیگری از شخصیت آنها شده و اثرات ویژهای بر تصمیمگیریها و زندگیشان گذاشته بود.
وی در ادامه درباره حضور سوژههای مردمی در «دچار» گفت: اینکه از سلبریتیها فاصله بگیریم و سراغ آنها نرویم، چندان هم اتفاق خوبی نیست. سلبریتی به هر حال الگو و مورد اقبال بخش قابل توجهی از جامعه است و سخنی که از زبان یک چهره شاخص شنیده میشود یا تجربه زیستهای که او برای مخاطب روایت میکند، طبیعتاً میتواند مورد اعتماد و اقبال بیشتری قرار بگیرد.
رحمانی افزود: در فصل اول «دچار» این مسیر را رفتیم و در شش قسمت، شش چهره شاخص و سلبریتی …
