به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: تاریخ در سینمای علی حاتمی، تقویمی از سالمرگها و عهدنامهها نیست؛ تلاشی عمیق برای بازیابی خاطره از دست رفته یک ملت است. او به جای رجوع به اسناد بایگانیشده دارالحکومهها، به گوشههای تاریک و پنهان عواطف، حسرتها و رویاهای جمعی ایرانیان نقب میزد. اگر تاریخ رسمی همواره روایت پیروزی فاتحان و بازیگران مسلط عرصه قدرت بوده است، حاتمی دوربینش را رو به خلوت آدمهایی میکاشت که در تندباد دگرگونیهای تاریخی، هویت، آرامش و یکپارچگی زیست جهان خویش را جستوجو میکردند.
او ناصرالدینشاه، امیرکبیر، رضا خوشنویس و کاسبان قدیم را نه فقط بر پایه گزارشهای تاریخی رسمی، بلکه مطابق با تصویری که در روان جمعی رسوب کرده بود پیکربندی میکرد. زمان در جهان حاتمی مسیری خطی و برگشتناپذیر به سمت جلو نیست، بلکه یک دایره روانی است؛ دایرهای امن که در آن گذشته، پناهگاهی تسلیبخش برای ایستادگی در برابر سرگشتگیهای دوران گذار تلقی میشود.
زبان فاخر در برابر هجوم تجدد …
