دادخدا خدایار، پژوهشگر فرهنگ سیستانی و استاد دانشگاه در زاهدان در گفت و گو با خبرنگار مهر، گفت: یکی از خردهفرهنگهای رایج و متداول در سیستان، موضوع همیاری اجتماعی است.
وی ادامه داد: این پدیده را از قدیمالایام و بهطور مستقیم رواج داشته است؛ همیاری اجتماعی بدین صورت بود که مردم یک روستا، اعم از همسایگان، خویشاوندان و دوستان، در مراحل مختلف کشاورزی به یکدیگر کمک میکردند.
خدایار افزود: این مشارکت شامل کاشت، آبیاری، داشت محصولات و بهویژه برداشت آنها بودهاست؛ برای نمونه، هنگام درو کردن گندم، جمعآوری خوشهها، کوبیدن آنها، جداسازی دانههای گندم و انتقال محصول به منازل، اهالی بدون دریافت هیچگونه مزد و چشمداشت مالی به یاری یکدیگر میشتافتند.
وی بیان کرد: سازوکار این همیاری بدینگونه بود که گروهی از همسایگان، خویشان و اهالی روستا برای کمک به یکی از اعضای جامعه گرد هم میآمدند و کار او را پیش میبردند؛ پس از پایان کار، همان فرد به همراه سایرین برای انجام دادن همان فعالیت بهسراغ فرد دیگری میرفتند و این چرخه همکاری داوطلبانه تداوم مییافت.
خدایار تصریح کرد: این رویه بهصورت یک سنت فراگیر، تقریبا در میان تمامی خانوارها و مردم منطقه برای جمعآوری محصولات کشاورزی و امور مرتبط با کشت و کار رواج داشت و بر اساس آن، افراد برای تأمین نیروی کار در این عرصه، …
