به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: سینما در دهه سوم قرن بیستویکم دیگر منحصر به تاباندن نور بر پرده سفید در تاریکی سالنها نیست؛ سینمای امروز، یک زیستبوم رسانهای پیچیده و چندلایه است که پیش از اکران نخستین فریمهای فیلم، در تاروپود شبکههای اجتماعی، گفتوگوهای آکادمیک و فرهنگ دیجیتال ریشه میدواند. زمانی که خبر ساخت فیلم «اودیسه» کریستوفر نولان به تهیهکنندگی اما توماس با بودجهای ۲۵۰ میلیون دلاری توسط کمپانی یونیورسال پیکچرز اعلام شد، ماشین رسانهای هالیوود یک رویداد فرهنگی ملی و جهانی را طراحی کرد. نولان که پس از موفقیت همهجانبه «اوپنهایمر» به جایگاه فرامحصولی در سینمای مولف دست یافته بود، حماسه ۳۰۰۰ ساله هومر را نه فقط به عنوان یک متن کهن ادبی، بلکه به عنوان سازوکاری برای تسخیر اقتصاد توجه به کار گرفت.
بررسی مکانیسمهای رسانهای حول «اودیسه» نشان میدهد که چگونه این اثر ۱۷۳ دقیقهای با بازی مت دیمون در نقش اودیسئوس و مجموعهای از ستارگان چون تام هالند، آن هتوی، روبرت پاتینسن، لوپیتا نیونگو، زندایا و شارلیز ترون، از مرزهای گیشه عبور کرده و به فروش جهانی بیش از ۱.۰۰۹ میلیارد دلار دست مییابد. این موفقیت بیش از آنکه حاصل فرمولهای کهنه تبلیغاتی باشد، نتیجه پیوند زدن فرم سینمایی با روانشناسی مخاطب معاصر، ایجاد اضطراب جاماندگی یا همان فومو و بازتعریف تماشای فیلم به عنوان یک تکلیف اجتماعی است.
جهانسازی فرارسانهای
برای درک عمیقتر الگوی جهانسازی فرارسانهای (Transmedia Storytelling) در «اودیسه»، باید آن را در مجاورت الگوهای موفق تاریخی همچون جهان جادویی «هری پاتر» قرار داد. جهانسازی فرارسانهای زمانی رخ میدهد که عناصر یک داستان به شکلی سیستماتیک در بسترهای رسانهای متعدد پخش شوند تا تجربهای کلی و غوطهورکننده برای مخاطب خلق کنند.
در فرنچایز «هری پاتر»، جی.کی. رولینگ و کمپانی برادران وارنر جهانی را ایجاد کردند که از هفت جلد کتاب و هشت فیلم سینمایی فراتر رفت؛ وبسایت «پاترمور» (و بعدها Wizarding World)، بازیهای ویدئویی مانند «میراث هاگوارتز»، پارکهای موضوعی و داستاننویسیهای خودجوش هواداران (Fan Fiction) فضایی ایجاد کرد که در آن مخاطب میتوانست هویت جادویی خود را گروهبندی کند و بخشی از پایداری فرهنگ طرفداری …
