به گزارش خبرنگار مهر؛ از اواخر ژوئیه ۲۰۲۶، گزارشهایی از نفوذ و اختلال در سامانههای آب چندین ایالت منتشر شده و برخی رسانهها و مقامات امنیتی آمریکایی، بدون انتشار اسناد انتساب فنی و اطلاعاتی نهایی، انگشت اتهام را به سوی هکرهای نزدیک به ایران گرفتهاند. اهمیت این رویدادها بیش از پیچیدگی فنی حملات، به گستره جغرافیایی آنها و ورود مهاجمان به محیط فناوری عملیاتی بازمیگردد. در چنین شرایطی، یک رخداد سایبری میتواند به افت فشار آب، اختلال در پمپاژ یا توقف موقت تأسیسات منجر شود.
اهمیت مقیاس گسترده حملات سایبری
نقطه کلیدی موج اخیر در تاریخ ۲۸ ژوئیه رقم خورد. در این مقطع زمانی مقامات ایالت مینهسوتا اعلام کردند تأسیسات آب و فاضلاب بیش از ۳۰ جامعه محلی با یک حمله سایبری هماهنگ مواجه شدهاند. گزارش وبگاه «StateScoop» منشأ حملات را در زمان اعلام اولیه نامشخص توصیف کرد.
در روزهای بعد، گزارشهایی از رخدادهای مشابه در ایالتهای دیگری از جمله آرکانزاس، جورجیا، نیوجرسی و میشیگان منتشر شد. همین پراکندگی جغرافیایی، رخداد را از الگوی معمول نفوذ سایبری به یک تأسیسات محلی فراتر برد. اهمیت این مسئله زمانی روشنتر میشود که ساختار صنعت آب آمریکا در نظر گرفته شود. آژانس حفاظت محیط زیست آمریکا در دادههای جدید خود از بیش از ۱۴۸ هزار سامانه عمومی آب سخن میگوید و دادههای تاریخی این نهاد نیز شمار این سامانهها را بیش از ۱۵۰ هزار مورد اعلام کردهاند.
به باور کارشناسان، چنین ساختار بهشدت پراکندهای یک تناقض امنیتی ایجاد کرده است. پراکندگی، امکان ایجاد یک نقطه شکست واحد برای کل شبکه آب آمریکا را کاهش میدهد، اما همزمان هزاران هدف کوچک با توان مالی، نیروی انسانی و بلوغ سایبری متفاوت ایجاد میکند. اسناد رسمی آژانس حفاظت از محیط زیست ایالات متحده (EPA) نیز نشان میدهد بخش اعظم سامانههای آب آمریکا کوچک ستند و همین مسئله چالش ظرفیت فنی و پایداری آنها را به یک چالش دیرینه تبدیل کرده است.
انتساب به ایران؛ فاصله میان ظن اطلاعاتی و اثبات عمومی
حساسترین بخش از ادعای مطرح شده، ادعاها درباره هویت عامل حملات است. گزارشها تصریح میکنند که دولت آمریکا هنوز انتساب رسمی و عمومی موج هماهنگ اخیر را اعلام نکرده و در مقابل، مجموعهای از ادعاهای امنیتی و …
