گروه جامعه خبرگزاری مهر - محدثه رمضانعلی: هزار سال پیش، بر فراز صخرهای که رسیدن به آن خود یک نبرد بود، دژی ساخته شد که سرنوشت یکی از مهمترین دورههای تاریخ ایران را رقم زد؛ قلعه الموت.
قلعهای که برخلاف تصور بسیاری، نامش به معنای «سرزمین مرگ» نیست؛ بیشتر پژوهشگران آن را «آشیانه عقاب» میدانند. روایتی قدیمی میگوید فرمانروای دیلم، هنگام شکار، عقابی را دید که پس از پروازی طولانی بر فراز این صخره نشست. همانجا تصمیم گرفت دژی بسازد که طبیعت، نخستین نگهبانش باشد.
الموت امروز نتیجه سالها تلاش، کاوش و حفاظت است؛ قلعهای که از دل صخرههای البرز برخاست و پس از قرنها، با تلاش کسانی که به حفظ تاریخ آن باور داشتند، دوباره در جهان دیده شد.
مرکز حکومت اسماعیلیان تبدیل کرد؛ دژی که به دو بخش قلعه بالا و قلعه پایین تقسیم میشد و در مرتفعترین نقطه آن، «ملاسرا» قرار داشت؛ جایی که محل زندگی و مرکز فرماندهی حسن صباح بود و از آنجا همه درهها، مسیرهای ورودی و بخشهای مختلف قلعه زیر نظر قرار میگرفت. …
