خبرگزاری مهر، گروه سیاست - نفیسه عبدالهی: چهارمین سفر عاصم منیر به تهران در کمتر از شش ماه، در شرایطی انجام شده که مناسبات ایران و آمریکا بار دیگر در نقطهای حساس و شکننده قرار گرفته است؛ وضعیتی که از یک سو با تشدید فشارهای اقتصادی و سیاسی واشنگتن همراه است و از سوی دیگر، تلاشهای منطقهای برای جلوگیری از گسترش بحران و باز نگه داشتن مسیر دیپلماسی را فعال کرده است.
در این میان، پاکستان جایگاهی متفاوت از سایر بازیگران منطقهای دارد؛ کشوری که هم با ایران مرز مشترک و مناسبات دیرینه دارد، هم در سالهای اخیر روابط امنیتی خود با کشورهای عربی را گسترش داده و هم تلاش کرده است ارتباط خود با واشنگتن را حفظ کند. همین موقعیت، اسلامآباد را در جایگاهی قرار داده که میتواند میان تهران و واشنگتن نقش پیامرسان و تسهیلکننده را ایفا کند؛ هرچند میزان توانایی آن برای تبدیل این نقش به یک میانجیگری مؤثر همچنان محل پرسش است.
سفر اخیر عاصم منیر و همراهی وزیر کشور پاکستان با او را از همین منظر باید فراتر از یک سفر دوجانبه ارزیابی کرد. این سفر در واقع در نقطه تلاقی سه روند تلاش برای جلوگیری از گسترش بحران، افزایش فشارهای اقتصادی علیه ایران و جستوجوی راهی برای بازگرداندن گفتوگو به معادلات تهران و واشنگتن قرار گرفته است.
اسلامآباد پیش از هر چیز، نگران پیامدهای یک بحران فراگیر در پیرامون خود است. پاکستان نمیتواند نسبت به تحولات خلیج فارس و افزایش سطح تنش میان ایران و آمریکا بیتفاوت بماند؛ چراکه هرگونه درگیری گسترده، صرفاً به دو طرف اصلی منازعه محدود نخواهد ماند و میتواند آثار امنیتی، اقتصادی و انرژی آن را به کشورهای پیرامونی منتقل کند.
برای پاکستان، مسئله از آن جهت حساستر است که این کشور همزمان با چند پرونده مهم امنیتی روبهرو است. در چنین شرایطی، باز شدن یک جبهه بحران دیگر در غرب پاکستان میتواند فشارهای مضاعفی بر اسلامآباد وارد کند. از این رو، ورود پاکستان به مسیر میانجیگری را نمیتوان صرفاً اقدامی دیپلماتیک برای حل اختلاف دیگران دانست. اسلامآباد در واقع در حال تلاش برای پیشگیری از بحرانی است که در صورت گسترش، مستقیماً منافع خودش را تهدید خواهد کرد.
این نگرانی، در کنار تلاش پاکستان برای افزایش نقش خود در معادلات …
