خبرگزاری مهر، گروه استان ها: دریای خزر، بزرگترین دریاچه محصور در خشکی کره زمین، با وسعتی بالغ بر ۳۷۱ هزار کیلومتر مربع، نه تنها یک پهنه آبی ارزشمند، بلکه گنجینه ای از تنوع زیستی، منابع غذایی، ذخایر انرژی و هویت فرهنگی مشترک پنج کشور ساحلی شامل جمهوری اسلامی ایران، روسیه، قزاقستان، ترکمنستان و جمهوری آذربایجان است.
این دریاچه که از دیرباز به دلیل موقعیت راهبردی، ذخایر غنی ماهیان خاویاری و میادین نفتی، نقشی کلیدی در معادلات اقتصادی و زیست محیطی منطقه ایفا کرده است، امروز در معرض تهدیداتی قرار دارد که نه تنها موجودیت اکولوژیک آن را نشانه رفته، بلکه امنیت غذایی، سلامت عمومی، معیشت جوامع ساحلی و توسعه پایدار نسل های کنونی و آینده را با خطراتی جبران ناپذیر مواجه ساخته است.
بر اساس گزارش های علمی و میدانی، طی دو دهه اخیر، مجموعه ای از عوامل انسانی و طبیعی از جمله ورود روزافزون آلاینده های صنعتی، کشاورزی و شهری، برداشت بی رویه از منابع آبی، تغییرات اقلیمی، کاهش نگران کننده تراز آب، صید غیرمجاز و فقدان مدیریت یکپارچه پسماند، این اکوسیستم شکننده را به آستانه فروپاشی کشانده است.
کاهش تراز آب و آلودگی، دو تهدید ساختاری خزر
«هادی حقشناس» استاندار گیلان در گفتگو با خبرنگار مهر با اشاره با اشاره به جایگاه دریای کاسپین بهعنوان بزرگترین پهنه بسته آبی جهان، اظهار کرد: خزر یک زیستبوم حساس و شکننده است و امروز با دو چالش ساختاری شامل کاهش سطح تراز آب و افزایش آلودگیهای محیطزیستی مواجه است که تداوم آن پیامدهای گستردهای برای منطقه و جوامع ساحلی به همراه خواهد داشت.
وی افزود: این تهدیدات تنها به تغییر خط ساحلی محدود نمیشود؛ بلکه میتواند موجب جابهجایی بستر دریا، کمآب و خشک شدن تالابهای ساحلی، از بین رفتن زیستگاهها و کاهش تنوع زیستی شود و در نهایت کارکردهای بندری، شیلاتی و صیادی را تحت تأثیر قرار دهد.
خزر، میراثی که با تصمیمهای پراکنده به خطر میافتد
استاندار گیلان با تأکید بر اینکه مسئله کاهش تراز آب خزر صرفاً یک موضوع محیطزیستی نیست، تصریح کرد: این پدیده میتواند مستقیماً بر فعالیتهای اقتصادی، گردشگری و زندگی مردم مناطق ساحلی گیلان اثر بگذارد و از همین رو باید با نگاه …
