به گزارش خبرنگار مهر، اربعین حسینی در فرهنگ شیعی، تنها یک یادبود تاریخی یا یک آئین مذهبی ساده نیست؛ بلکه میعادگاهی سالانه برای تجدید بیعت با آرمانهای آزادگی، حقطلبی و استکبارستیزی نهضت سیدالشهدا (ع) است. این حرکت عظیم که ریشه در سنت بیدارگرانه حضرت زینبکبری (س) و امام سجاد (ع) دارد، با گذشت قرنها و به برکت انقلاب اسلامی، امروز به بزرگترین مانور عقیدتی، انسجام اجتماعی و اجتماع انسانی در سطح جهان تبدیل شده است. میلیونها زائر از سراسر گیتی با پای پیاده مسیر نجف تا کربلا را طی میکنند تا طنین صدایی باشند که در گستره تاریخ خاموش نشده است.
اما در این میان، همه شیفتگان و دلدادگان مکتب عاشورا توفیق حضور فیزیکی در جادههای بینالمللی «طریقالحسین» را پیدا نمیکنند. موانع جسمی، مالی، شغلی یا تقدیر روزگار، جمع کثیری از عاشقان را از پیمودن این مسیر بازمیدارد. از دل همین اشتیاق سوزان و دلتنگی عمیق، سنت حسنه و مردمی «راهپیمایی جاماندگان اربعین» متولد شد؛ آیین باشکوهی که اثبات میکند عشق به اهلبیت (ع) در جغرافیای خاصی محصور نمیماند و اگر پاها از حرکت بازمانند، دلها فرسنگها راه را در مینوردند و به مقصد میرسانند.
روایت سابقه و حکمت انتخاب مسیر ری بهعنوان کربلای ایران
سنت راهپیمایی جاماندگان اربعین که امروزه به حرکتی فراگیر در سراسر کشور تبدیل شده، نخستین گامهای سازمانیافته خود را در پایتخت برداشت. انتخاب مبدأ و مقصد این راهپیمایی در تهران، بر پایه یک هوشمندی عمیق دینی و معرفتی استوار شده است. زائران و جاماندگان تهرانی، حرکت خود را از میدان آئینی امام حسین (ع) آغاز کرده و پس از پیمودن کیلومترها راه در خیابانهای شهر، در آستان مقدس حضرت عبدالعظیم حسنی (ع) در شهرری گردهم میآیند.
مبنای روایی و حدیثی این انتخاب، به کلام نورانی امام هادی (ع) بازمیگردد که به یکی از اهالی ری فرمودند ثواب زیارت حضرت عبدالعظیم (ع) با ثواب زیارت حضرت سیدالشهدا (ع) در کربلا برابری میکند. همین نص صریح سبب شد تا شهرری از دیرباز بهعنوان «کربلای ایران» در فرهنگ دینی مردم تثبیت شود. طی کردن پای پیاده این مسیر، حس و حالی مشابه پیادهروی نجف تا کربلا را برای مجاوران پایتخت بازآفرینی میکند و خستگی راه را به لذت زیارت و قرب معنوی مبدل میسازد. این الگوی معنوی …
