به گزارش خبرگزاری مهر، روزنامه آگاه نوشت: فرهنگ یک جامعه، در لحظات بحران، به مثابه پناهگاهی روانی عمل میکند که جانمایه پایداری و انسجام را تامین میکند و به انسانها توان تحمل رنج و امید به فردا را میبخشد. در این میان، سیره و زیست اجتماعی معصومین علیهمالسلام، الگوهایی زنده، پویا و جاری در هویت فرهنگی ما هستند. این سیره تاریخی، پیامآور شیوهای از بودن و زیستن است که به انسان ایرانی قدرت میدهد تا در میان طوفانهای سهمگین، امنیت روانی و کرامت انسانی خود را پاس دارد.
با نگاهی به تاریخ این الگوی زیسته، درمییابیم که پایداری اجتماعی در برابر تهدیدات پیرامونی، سازوکاری متوازن و چندلایه دارد که مانند نخ تسبیح، هویت جمعی ما را پیوند میدهد. جامعه امروز ایران که در بستری پرچالش از فشارهای اقتصادی و تهدیدهای همهجانبه نفس میکشد، بیش از هر زمان دیگری نیازمند بازخوانی این الگوهای زیسته است. شهادت پیامبر اکرم (ص)، امام حسن مجتبی (ع) و امام رضا (ع)، فرصتی یگانه برای تأمل در این حقیقت است که چگونه میتوان با تکیه بر فرهنگ مواسات، عقلانیت جمعی و دیپلماسی گفتوگویی، نه تنها در برابر تهدیدها ایستادگی کرد، بلکه جامعهای آگاه، مهربان و شکستناپذیر ساخت.
همسفره شدن در عسرت و آیین مواسات در محاصره
تجربه تاریخی شعب ابیطالب در صدر اسلام، یکی از روشنترین الگوهای زیست جمعی در برابر محاصره همهجانبه و فشارهای شکننده اقتصادی است. زمانی که اشراف قریش با نگارش عهدنامهای ظالمانه، تمامی پیوندهای تجاری، اجتماعی و خانوادگی را با بنیهاشم قطع کردند و مومنان را به درهای خشک و سوزان راندند، هدف اساسی آنان فروپاشی درونی جامعه نوپای اسلامی از طریق ایجاد قحطی و ناامیدی بود. در آن سه سال سخت که صدای ناله کودکان از شدت گرسنگی به گوش مردم مکه میرسید، آنچه مانع تسلیم یا فروپاشی مسلمانان شد، تنها تحمل منفعلانه سختیها نبود، بلکه شکلگیری «فرهنگ مواسات» بود. پیامبر اکرم (ص) با همراهی یارانی چون ابوطالب و خدیجه (س)، الگویی از ایثار و غمخواری جمعی را پدید آوردند. داراییهای موجود، نه برای رفاه شخصی، بلکه برای بقای تمام اعضای تحت محاصره هزینه شد. در این ساختار اخلاقی، مفهوم «دیگری» تغییر یافت و همسرنوشتی جایگزین منفعتطلبی فردی شد؛ تا جایی که هیچ کس …