وی افزود: سازههای سنگین خشتی، گلی و بنایی که از کلافبندی مناسب و سیستم باربر جانبی مطلوب برخوردار نیستند، در زمان وقوع زمینلرزه آسیبپذیری بیشتری دارند و باید برای کاهش این خطر، اصلاح الگوی ساختوساز مورد توجه قرار گیرد.
رئیس دانشگاه تبریز، سبکسازی ساختمانها را یکی از راهکارهای مؤثر برای کاهش آسیبهای ناشی از زلزله دانست و گفت: هرچه وزن سازه کاهش یابد، نیروهای واردشده به ساختمان هنگام زمینلرزه نیز کمتر خواهد شد.
اعلمی ادامه داد: استفاده از اسکلتهای فلزی سبک، بتن سبک و پانلهای پیشساخته علاوه بر کاهش وزن ساختمان، میتواند سرعت اجرای پروژهها را افزایش داده و سطح ایمنی سازهها را ارتقا دهد.
وی با تأکید بر اینکه رعایت حداقل الزامات فنی به تنهایی برای تضمین ایمنی ساختمان کافی نیست، اظهار کرد: طراحی سازه باید متناسب با ویژگیهای دقیق ساختگاه انجام شود و مهندسان نیز لازم است ضمن پرهیز از روشهای سنتی، استفاده از فناوریها و مصالح نوین را در فرآیند ساخت مورد توجه قرار دهند.
رئیس دانشگاه تبریز، مسئولیت مهندسان در قبال جان و امنیت مردم را سنگین دانست و گفت: مهندسان علاوه بر دانش تخصصی باید از تعهد اجتماعی برخوردار باشند و در برابر درخواستهایی که کیفیت و ایمنی ساختمان را تهدید میکند، از جمله استفاده از مصالح نامرغوب، ایستادگی کنند.
وی نقش دانشگاهها را در کاهش آسیبپذیری جامعه در برابر زلزله مهم ارزیابی کرد و افزود: توسعه پژوهشهای کاربردی، برگزاری نشستهای تخصصی و حمایت از تحقیقات مرتبط با زلزله میتواند زمینه بومیسازی فناوریهای نوین، ارتقای کیفیت مصالح و مقاومسازی ساختمانهای موجود را فراهم کند.
اعلمی همچنین بر ضرورت گسترش همکاری دانشگاهها با سازمان نظام مهندسی تأکید کرد و گفت: تقویت آموزشهای تخصصی و دانشافزایی مهندسان و نزدیکتر شدن ارتباط دانشگاه با صنعت، از الزامات ارتقای کیفیت ساختوساز و افزایش ایمنی ساختمانهاست.
وی در ادامه با اشاره به ضرورت تقویت نظام مدیریت بحران، بیان کرد: نحوه اسکان موقت آسیبدیدگان، توزیع کالا و خدمات، تأمین نیازهای اولیه، حفظ امنیت و استفاده از ظرفیتهای محلی و مشارکت مردم از جمله موضوعاتی است که باید پیش از وقوع سوانح برای آنها برنامهریزی شود.
رئیس دانشگاه تبریز، افزایش آگاهی عمومی را یکی از حلقههای مهم و کمتر مورد توجه در مدیریت بحران عنوان کرد و گفت: فرهنگ آمادگی در برابر سوانح طبیعی باید در جامعه نهادینه شود و در این مسیر، همکاری میان دستگاههای مختلف، توسعه سامانههای هشدار، استفاده از نقشههای پهنهبندی خطر و بازنگری در قوانین و ضوابط لرزهای ضروری است.
اعلمی خاطرنشان کرد: انجام مطالعات جامع درباره میزان آسیبپذیری ساختمانها، آموزش همگانی و ارائه آموزشهای صحیح درباره نحوه مواجهه با بحران، در کنار بهرهگیری از ظرفیت علمی دانشگاهها برای مشاوره به مدیریت بحران و نظام مهندسی، میتواند نقش مؤثری در کاهش خسارات ناشی از سوانح طبیعی داشته باشد. کد مطلب 6920662
