به گزارش خبرنگار مهر،سازمان ملل متحد به عنوان بزرگترین نهاد بینالمللی که بر ویرانههای جنگ جهانی دوم بنا شد، پاسخی آرمانگرایانه به شکست «جامعه ملل» و تلاشی برای جلوگیری از تکرار فجایع انسانی بود. ایده تشکیل این سازمان در بحبوحه نبردهای سهمگین و از دل نشستهای استراتژیک سران قدرتهای بزرگ در تهران، یالتا و سانفرانسیسکو جوانه زد. منشور ملل متحد که در ۲۶ ژوئن ۱۹۴۵ امضا شد، سندی بود که بر پایه حفظ صلح و امنیت بینالمللی، توسعه روابط دوستانه میان ملتها و ترویج همکاریهای اقتصادی و اجتماعی تدوین گشت.
با این حال، با گذشت نزدیک به هشت دهه از فعالیت این نهاد، شکاف عمیقی میان اهداف والای منشور و واقعیتهای عینی جهان معاصر پدید آمده است. ناتوانی سازمان ملل در جلوگیری از نسلکشیها، توقف جنگهای طولانیمدت و مقابله با یکجانبهگرایی قدرتهای بزرگ، پرسشهای بنیادینی را درباره کارآمدی ساختار فعلی آن ایجاد کرده است. بررسی دقیق تاریخچه و ساختار قدرت در این سازمان نشان میدهد که از همان ابتدا، ریشههای ناتوانی در بطن توازن قوای دوران پس از جنگ نهفته بود.
تکوین تاریخی و رویای صلح پایدار …
