استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از بندرعباس، مسیر پیادهروی تحت عنوان حرم تا حرم که از آستان مقدس امامزاده سید مظفر آغاز شد و تا امامزاده شاه محمد تقی ادامه یافت، تنها یک مسیر جغرافیایی نبود؛ بلکه مسیری بود که با قدمهای لرزان پیران و گامهای تند جوانان، به پل ارتباطی میان زمین و آسمان بدل شد.
جمعیت انبوهی که در این مسیر جاری بود، از خردسالانی که با چشمانی پر از کنجکاوی و عشق، پرچمهای سرخ را در دست داشتند تا کهنسالانی که با هر گام، گویی در حال بازخوانی داستان کربلا بودند، همگی در یک حرکت هماهنگ، نشان دادند که اربعین، مرزی میان نسلها ندارد.
در طول این مسیر پرشور، آنچه بیش از هر چیز توجه را جلب میکرد، شور و شوقی بود که در چهرهها موج میزد. این پیادهروی، تجلی عینی مفهوم «جاماندگان» بود؛ کسانی که شاید در زمان اصلی، فرصت یافتن راه را نداشتند اما امروز با تمام وجود، خود را به این قطار عشق رسانده بودند.
در این مسیر، خادمان با روحیهای که فراتر از وظیفه بود، در خدمت زائران بودند. این خادمان تنها به توزیع غذا یا شربت نذری بسنده نکردند، بلکه با نگاهی پر از مهر، به هر زائر خدمتی انسانی ارائه میدادند. از توزیع سادهترین اقلام نظیر دستمال کاغذی گرفته تا تهیه آش و شربتهای خنک برای رفع عطش مردم در گرمای هوا، همگی نشاندهنده آن بود که در مسیر حسینی، هیچ خدمتی کوچک نیست و هر ذرهای از خدمت، عین عبادت است.
در لابلای این جمعیت، طنین صدای دمامزنان و اجرای مراسم تعزیه، فضای معنوی مسیر را دوچندان میکرد صدای کوبش دمام، گویی ضربان قلب شهر را با ضربان قلب زائران هماهنگ میکرد و هر کسی را که از کنار این مراسم عبور میکرد، ناخودآگاه به سوی این جریان عظیم جمعیت کشانده میشد.
این مراسمها تنها جنبه نمایشی نداشتند، بلکه تلاشی بودند برای زنده نگه داشتن درد و اندوه کربلا در دلهای مردم بندرعباس اما در میان این حجم عظیم از جمعیت و خدماترسانی، صحنههایی وجود داشت که فراتر از یک گزارش خبری، نیاز به تامل داشت.
صحنه ای از ایثار خانوادگی که در آن، مادران با وجود داشتن فرزندان خردسال، در کنار هم به خدمترسانی مشغول …
