استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، گاهی تقدیر انسانها به گونهای رقم میخورد که کوتاهی عمرشان، چیزی از بزرگی مسیرشان کم نمیکند. جوانانی هستند که در سالهای اندک زندگی، چنان اثری از ایمان، اخلاق و فداکاری بر جای میگذارند که نامشان برای همیشه در خاطرهها باقی میماند.
شهید کامیار ایوازه از همین نسل جوانانی بود که زندگی کوتاه اما پربرکتش، سرشار از محبت به خانواده، احترام به مردم و علاقه به خدمت بود؛ جوانی که هنوز در آغاز مسیر زندگی قرار داشت، اما انتخابش، مسیر ایثار و پاسداری از امنیت کشور بود. در پانزدهمین روایت پرونده رسانهای خونهای ماندگار به سراغ این خانواده شهید والامقام رفتیم:
کامیار ایوازه فرزند کامران، متولد 19 مهرماه سال 1386 در شهرستان مریوان بود؛ جوانی از دیار مردمان مقاوم کردستان که از همان سالهای نوجوانی روحیه مسئولیتپذیری و علاقه به خدمت در وجودش دیده میشد.
او پس از ورود به مجموعه سپاه پاسداران، لباس خدمت را بر تن کرد و تنها سه ماه و اندی از آغاز خدمتش میگذشت که در مسیر دفاع از امنیت مردم و کشور، به شهادت رسید؛ شهادتی که نام او را در شمار جوانترین شهدای این مسیر قرار داد.
خانواده شهید کامیار ایوازه از او به عنوان جوانی خوشاخلاق، آرام و مهربان یاد میکنند؛ پسری که در خانه برای پدر و مادر تکیهگاه بود و در میان دوستان و آشنایان، به رفتار خوب و قلب مهربانش شناخته میشد.
برادر شهید در گفتوگو با خبرنگار تسنیم کردستان میگوید: کامیار با همه خوب رفتار میکرد، اهل کمک به مردم بود و با من فقط برادر نبود، یک رفیق واقعی بود.
این ویژگیهای اخلاقی، باعث شده بود نبودن او برای خانواده تنها از دست دادن یک فرزند و برادر نباشد، بلکه فقدان انسانی باشد که حضورش برای اطرافیان آرامش ایجاد میکرد.
کامیار ایوازه مجرد بود و در کنار خانواده زندگی میکرد. پدر و مادرش او را نه تنها فرزند خود، بلکه سرمایهای برای خدمت به مردم و کشور میدانستند؛ جوانی که با افتخار راه پاسداری را انتخاب کرده بود.
روز شهادت او، برای خانوادهاش روزی فراموشنشدنی شد. روزی که قرار بود تنها یک مرخصی کوتاه و دیداری ساده باشد، اما به آخرین دیدار خانواده با کامیار تبدیل شد.
او در روز 11 اسفندماه 1404، در حالی که در ستاد …
