استانها
خبرگزاری تسنیم - صدیقه صباغیان| دلتنگی برای کربلا، شبیه هیچ دلتنگی دیگری نیست. دلتنگی شهری نیست که روزی در آن زندگی کرده باشی یا خاطره مکانی که زمانی دیدهای؛ دلتنگی برای سرزمینی است که پیش از رسیدن، دل را اسیر خود میکند و پس از دیدن، دیگر هیچگاه رهایش نمیکند. کربلا، مقصدی نیست که با یک سفر تمام شود؛ آغازی است برای اشتیاقی بیپایان.
هرچه زمان میگذرد، فاصله بیشتر از آنکه میان انسان و حرم باشد، میان دل و آرامشی است که زیر گنبد حضرت سیدالشهدا(ع) تجربه کرده است. شاید به همین دلیل است که با نزدیک شدن اربعین حسینی، میلیونها دل بیاختیار به تپش میافتند؛ گویی کاروان عشق دوباره به راه افتاده و دلهای جامانده، پیش از قدمها، راهی کربلا شدهاند.
هر عاشقی، روایت خودش را از این دلتنگی دارد؛ روایتی که گاهی با یک حسرت آغاز میشود، با سالها انتظار ادامه پیدا میکند و اگر لطفی شامل حالش شود، به وصال میرسد؛ وصالی که نه پایان اشتیاق، بلکه آغاز دلتنگی عمیقتری است. روایت من نیز از همین جنس است؛ روایتی که سالها با اشک، انتظار و امید نوشته شد. …













