استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان، از شلوغی و هیاهوی خیابان وحید که قدم به ابتدای خیابان رودکی میگذاری، ناگهان خنکای نسیمی معنوی، روحت را نوازش میدهد. از سردر کاشیکاریشده و زیبای آستان وارد صحن آرامشبخش امامزاده محسن (ع) میشوی؛ جایی که در همان بدو ورود، شکوه گنبد مرتفع و نیلگونش در میان آسمان اصفهان، جلوهگری میکند. نگاهت که به آینهکاریهای درخشان رواقها و انعکاس نور بر ضریح مطهر میافتد، غبار خستگی شهر از تنت میریزد و خود را در پناهگاه «امامزاده غریب» مییابی؛ غریبی که خانه دلهای بیقرار اصفهان است.
آستان مقدس امامزاده محسن (ع)، از نوادگان والامقام امام موسی کاظم (ع)، همانند نگینی فیروزهای و پرفروغ در آغوش بافت شهری اصفهان میدرخشد. این بقعه متبرکه نه تنها یک مرکز معنوی و پناهگاهی برای دلهای بیقرار، بلکه موزهای زنده از هنر و معماری والای ایرانی-اسلامی است.
ریشهها در تاریخ، از سلجوقیان تا قاجار
تاریخ این بنا، روایتی از تداوم ایمان در طول قرنهاست. اگرچه بنای اولیه این آرامگاه به دوران شکوه سلجوقیان بازمیگردد؛ اما این حرم هر دوره از تاریخ ایران، رد پای خود را بر پیکره آن گذاشته است. در دوران صفویه و قاجار، این زیارتگاه از یک بنای ساده به یک مرکز مذهبی مهم تبدیل شد. نقطه عطف معماری این بارگاه، در دوران ناصرالدین شاه رخ داد؛ زمانی که حرم با گنبدی بلند و باشکوه، رواقهای گسترده و بخشهای متنوع ساخته شد تا شکوه این مقام مقدس را به نمایش بگذارد. امروز، این بنا شاهدی است بر اینکه چگونه معماری میتواند با گذشت زمان، تجدید حیات یابد و در هر دوره، شکوه بیشتری بگیرد.
معماری و شکوه بصری، جلوهگاه هنر ایرانی-اسلامی
ارزش هنری و معماری آستان امامزاده محسن (ع) را میتوان در موارد زیر خلاصه کرد:
کاشیکاری و گنبدسازی: گنبد نیلگون و چشمنواز امامزاده با نقشونگارهای اسلیمی و ختایی، ناشی از ذوق آفتابی معماران اصفهانی است.
آینهکاری و نورپردازی: در فضای زیر گنبد و ضریح مطهر، آینهکاریهای ظریف و پرکار، انعکاسدهنده نوری معنوی هستند که چشمان هر بینندهای را به خود خیره میسازد.
خطاطی و کتیبهنگاری: نگارش آیات قرآن و اشعار مذهبی با خطوط نفیس ثلث و نستعلیق بر بدنه دیوارها و کتیبهها، روح و هویت ویژهای …
