ویژه نامهها
خبرگزاری تسنیم ـ امیر ابوالفتحی*؛ آیتالله العظمی سید محمدهادی میلانی، استوانه بیبدیل فقه و عرفان، با هجرتی تاریخی، حوزه علمیه خراسان را احیا کرد و بر قله مرجعیت ایستاد. حیات پرفراز و نشیب او، تلفیقی شگرف از سلوک باطنی، ایستادگی شجاعانه در برابر استبداد و داستان توطئههای پنهان نفوذ بود. بازخوانی کارنامه این عالم برجسته، روایتی است از عظمت مرجعی بیدار که همچون سلطانی بیتاجوتخت، بر قلبها و اندیشههای عصر خویش فرمان میراند.
ریشههای فقاهت در خاک عتبات
در هفتمین روز محرم سال 1313 هجری قمری، کوچههای نجف اشرف، میزبان طلوع طفلی از سلاله پاک امام حسین علیه السلام شد. محمدهادی در خاندانی ریشه دواند که تار و پودش با علم و فضیلت تنیده بود. پدربزرگ مادریاش، آیتالله العظمی شیخ محمدحسن مامقانی، از مراجع نامآور و پرنفوذ زمان بود که مهرش در دلهای مؤمنین جای داشت. محمدهادی هنوز در ابتدای راه نوجوانی بود که سایه سنگین فقدان پدر را بر سر احساس کرد، اما در دامان مادری باوقار چنان بالید که نجف خیلی زود در سیمای مصمم و نگاه نافذ او، آینده درخشان یک مرجعیت اصیل و ریشهدار را به تماشا نشست. شالوده شخصیتی او در همان سالها با ارادهای پولادین برای درک عمیقترین معارف اسلامی استوار شد.
در محضر استوانههای خرد و عرفان
جوانیِ سید محمدهادی به تتلمذ و شاگردی نزد استوانههای فکری و قلل دستنیافتنی زمانه گذشت. او در فقه و اصول از خرمن دانش میرزای نائینی و غروی اصفهانی خوشه چید؛ کلام و تفسیر را نزد علامه بلاغی فراگرفت و فلسفه را در محضر استاد بیبدیل، سید حسین بادکوبهای آموخت. اما در کنار این ارتقای شگرف علمی، روح بیقرار و تشنهاش در چشمهسار عرفانِ سید علی قاضی طباطبایی سیراب شد. او حدود هجده سال از پربارترین دوران جوانی و شکوفایی علمی عمرش را در جوار حرم سیدالشهدا (ع) در کربلا گذراند و با تألیف آثاری فاخر و تربیت شاگردانی برجسته، به یکی از درخشانترین و جامعترین چهرههای علمی عتبات مبدل گشت.
هجرت تاریخساز و احیای حوزه خراسان
در سال 1332 شمسی، تقدیرِ حوزه علمیه خراسان به شکلی شگرف رقم خورد. آیتالله میلانی که تنها به نیت زیارت بارگاه منور رضوی به مشهد سفر کرده بود، با طومار التماسآمیز علما و اصرار فضلای شهر ماندگار …
