استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از ساری، شب هنگام، هنگامی که شهر در سکوت فرو میرفت، پیامبر(ص) به خلوت با پروردگار میایستاد. «وَمِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَکَ عَسَى أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَحْمُودًا» (اسراء: 79). این شبزندهداریها، راز پیوند عمیق او با منبع وحی بود؛ نیرویی که او را در مسیر دشوار هدایت امت و ساختن تمدنی نوین یاری میکرد.
اما این تمدن بزرگ چگونه شکل گرفت؟ پاسخ در نهادی نهفته است به نام «بیعت». ابنخلدون در مقدمه خود مینویسد: «بیعت، پیمان بر اطاعت است، مثل اینکه بیعتکننده با امیر خود عهد مینماید که تسلیم فرمانهای او باشد؛ چه در امور شخصی و چه در امور اجتماعی مسلمین». این پیمان دوطرفه، مردمی را که در جاهلیت تنها به قبیله خود میاندیشیدند، به امتی واحد تبدیل کرد و زمینه را برای هجرت، تشکیل دولت و نهایتاً تمدنسازی فراهم آورد.
بیعت را باید در مقاطع سرنوشتساز تاریخ اسلام جست. نخستین بیعت، با حضرت علی(ع) و حضرت خدیجه(س) بسته شد (طبری، تاریخ الامم، ج2، ص63). بیعت عقبه در سالهای دوازدهم و سیزدهم بعثت، با مردمی از یثرب که تشنه عدالت بودند، پیمانی محکم برای حمایت از پیامبر بستند و سه ماه بعد به هجرت و تشکیل دولت اسلامی انجامید (واقدی، المغازی، ج1، ص198). در سال ششم هجری، بیعت رضوان رقم خورد که خداوند در قرآن از آن با رضایت خویش یاد کرده است: «لَقَدْ رَضِیَ اللَّهُ عَنِ الْمُؤْمِنِینَ إِذْ یُبَایِعُونَکَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ» (فتح: 18). و سرانجام، در فتح مکه، پیامبر از مردان و زنان … …
