استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از بیرجند، یک عده زودتر از همه راه افتادهاند؛ کوله عشق بستهاند، کفشهای سفر پوشیدهاند و قدم در جادهای گذاشتهاند که هر وجب آن روایت دلدادگی است. عدهای دیگر هنوز در میانه مسیرند؛ در میان خیل عظیم عاشقان، زیر آفتاب و در مسیر رسیدن به کربلا، نام حسین(ع) را زمزمه میکنند تا خود را به آن اقیانوس بیکران برسانند.
اما در گوشهای دیگر از این جهان، دلهایی آرام ندارند؛ دلهایی که گذرنامهشان آماده نشده، مسیرشان به مرزهای چهارگانه نرسیده و توفیق حضور در راهپیمایی میلیونی اربعین نصیبشان نشده است. همانهایی که چشم به قاب تلویزیونها، گوشیهای همراه و تصاویر منتشرشده از مواکب دوختهاند تا با پای دل، همراه کاروان عشق شوند.
این روزها همهجا سخن از اربعین است؛ از کوچهها و خیابانها تا فضای مجازی و رسانهها. از نجف تا کربلا، از موکبهای کوچک تا اجتماع عظیم انسانهایی که آمدهاند تا یک پیام را فریاد بزنند: «حسین(ع) تنها نیست.»
میلیونها انسان از سراسر جهان خود را به این مسیر رساندهاند؛ یکی با پای پیاده، یکی با وسیله شخصی، یکی همراه خانواده، دیگری با دوستان و کاروان، برخی با قطار و هواپیما و برخی با سادهترین امکانات. مقصد همه یکی است؛ رسیدن به حرم سیدالشهدا(ع) و قرار گرفتن در مسیر عاشقی.
خوشا به حال آنان که دعوت شدند؛ آنان که قدمهایشان بر خاک این راه نقش بسته و نفسهایشان با ذکر «یا حسین» همراه شده است. خوشا به حال کسانی که توانستند خود را به دریای خروشان زائران حسینی برسانند و قطرهای از این اقیانوس عظیم شوند.
اما اربعین فقط برای کسانی نیست که در مسیر نجف تا کربلا قدم میزنند؛ گاهی سهم آدمی، خدمت در این مسیر است. گاهی کربلایی شدن یعنی ایستادن کنار جاده و آب دادن به زائر، یعنی آماده کردن اسباب سفر یک عاشق، یعنی لبخند زدن به خستهای که از راه دور آمده است.
جاماندگان؛ دلدادگانی که فاصله، حریف عشقشان نشد
جاماندگان اربعین را باید قصهای جدا نوشت؛ قصه دلهایی که جسمشان اینجاست اما روحشان در مسیر کربلا قدم میزند.
آنهایی که سالهای گذشته زائر اربعین بودهاند، حال و هوای دیگری دارند. آنها میدانند ایستادن زیر آفتاب مسیر، خستگی پاها، خوابیدن …
