اقتصادی
به گزارش خبرنگار اقتصادی خبرگزاری تسنیم، تحریمها و دشواریهای ناشی از محدودیت در مبادلات مالی، تجارت و تأمین برخی کالاها، موضوع تازهای برای صنعت ایران نیست. بخش قابل توجهی از واحدهای تولیدی کشور طی سالهای گذشته، فعالیت در چنین فضایی را تجربه کردهاند و در این مسیر، راهکارهایی مانند توسعه تأمینکنندگان داخلی، تنوعبخشی به منابع خرید، بومیسازی قطعات و استفاده از ظرفیت شرکتهای دانشبنیان را به کار گرفتهاند.
با این حال، تداوم تولید و حرکت به سمت رشد پایدار، نیازمند آن است که این تجربهها از سطح راهحلهای مقطعی فراتر برود و به برنامهای منسجم برای افزایش بهرهوری، تقویت زنجیره تأمین، کاهش هزینه و توسعه بازار تبدیل شود. مسئله اصلی امروز، صرفاً واکنش به محدودیتهای بیرونی نیست؛ بلکه اصلاح سازوکارهایی است که تولید را در برابر هر نوع نوسان اقتصادی، تغییر در بازار یا اختلال در تأمین، آسیبپذیر میکند.
در این چارچوب، مسئولیت تنها بر عهده تولیدکننده نیست. واحدهای صنعتی باید در مدیریت ریسک، بهبود بهرهوری و بازآرایی زنجیره تأمین نقش فعالتری ایفا کنند و در مقابل، سیاستگذار نیز با ثباتبخشی به مقررات، تسهیل تأمین مالی و کاهش موانع اجرایی، مسیر تولید را قابل پیشبینیتر کند.
*تنوعبخشی به تأمین؛ پیشگیری از توقف خط تولید
یکی از نخستین گامها برای پایدارسازی تولید، شناسایی دقیق گلوگاههای تأمین است. در بسیاری از صنایع، توقف خط تولید نه به دلیل نبود همه مواد اولیه، بلکه به علت کمبود یک قطعه، ماده افزودنی، تجهیز کنترلی یا کالای واسطهای رخ میدهد. از این رو، بنگاهها باید فهرستی از اقلام حساس خود تهیه کنند و برای هر قلم، مسیرهای جایگزین در نظر بگیرند.
تنوعبخشی به تأمینکنندگان داخلی، منطقهای و خارجی، میتواند ریسک وابستگی به یک فروشنده یا یک مسیر تجاری را کاهش دهد. در کنار آن، نگهداری ذخیره منطقی از کالاهای راهبردی نیز ضروری است؛ هرچند این اقدام باید بر پایه میزان مصرف، زمان تأمین و توان نقدینگی بنگاه انجام شود تا سرمایه در گردش تولیدکننده در انبارها متوقف نشود. در واقع، هدف از این سیاست، افزایش موجودی به هر قیمت نیست؛ بلکه ایجاد توازن میان پایداری تولید و مدیریت منابع مالی است.
*داخلیسازی هدفمند؛ تمرکز بر قطعات و …
