استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از قم، به استناد گفتار پیامبر اکرم (ص) که فرمود: «أدّبنی ربی فأحسن تأدیبی؛ پروردگارم مرا تأدیب کرد و نیکو تأدیب کرد»، آن حضرت در سایه تعلیم و تأدیب الهی به مقام رسالت، بلکه به مقام برترین پیامبر آسمانی نایل آمد.
بر این اساس، حضرت امیرالمؤمنین (ع) فرمود: از هنگامی که پیامبر از شیر مادر گرفته شد، خداوند بزرگترین فرشته خود را با او همراه ساخت تا به عنوان معلمی ویژه، سجایای اخلاقی را به آن حضرت بیاموزد. پیامبر اکرم (ص) در سایه چنین تعلیم و تأدیبی به جایگاهی رسید که در روایتی خطاب به ایشان آمده است که عالم به یُمن وجود او آفریده شده است: «و لولاک لما خلقت الأفلاک».
خداوند از اخلاق آن حضرت به عنوان اخلاقی عظیم یاد کرده است: «و إنک لعلی خلق عظیم» و به جان او سوگند خورده است. همچنین، از رحمت، مهربانی و غمخواری او نسبت به مؤمنان و مسلمانان ستایش کرده و مکرراً از او خواسته است که برای هدایتخواهی کافران، بیش از حد خود را به زحمت نیندازد و از درد جانکاه عدم ایمان آنان، خود را در معرض نابودی قرار ندهد.
شدت مهرورزی پیامبر نسبت به عموم مردم و حلم و بردباری ایشان کار را تا بدانجا رساند که منافقان از ایشان به عنوان «أُذُن» یاد میکردند. خداوند نیز در مواردی خود دخالت کرده و مردم را نسبت به رعایت حقوق و ادب در برابر ایشان هشدار داده است.
با چنین مقام والای معنوی و الهی است که خداوند دهها بار از نام رسول خدا در کنار نام خود یاد میکند و همگامی با پیامبر را همگامی با خداوند و مخالفت با او را مخالفت با خداوند دانسته است: «و من یطع الرسول فقد أطاع الله» و «من یعص الله و رسوله فقد ضل ضلالاً بعیداً»؛ تا بدانجا که اطاعت و پیروی از پیامبر را نشانه و شرط حب الهی معرفی کرده است: «قل إن کنتم تحبون الله فاتبعونی یحببکم الله».
مفهوم این دست از آیات آن است که پیامبر، تجلیگاه اراده الهی و تبلور اسماء جلالیه و جمالیه خداوند و بازگوکننده اراده و خواست او به شمار میرود. فرمان مؤمنان به مراجعه به پیامبر برای داوری در میان مخاصمات و ضرورت پذیرش بیچونوچرای داوری آن حضرت نیز نشانی دیگر از ارجگذاری به مقام ایشان است. …
