استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان درست در چند قدمی هیاهوی میدان امام حسین(ع) (دروازه دولت) و میان بافت تاریخی و پرپیچوخم چهارباغ عباسی، عمارتی قاجاری با حوض فیروزهای، پنجرههای ارسی هزاررنگ و عطر خاک نمخورده، گذر زمان را متوقف کرده است. خانه تاریخی دهدشتی با ثبت در فهرست آثار ملی، نمونهای کمنظیر از پیوند معماری اصیل درونگرا با الگوی نوین گردشگری پویا است؛ بنایی که برخلاف موزههای سرد و خاموش با بازآفرینی هوشمندانه کاربری به مکانی زنده برای لمس فرهنگ و گفتوگوی بیننسلی و بینالمللی تبدیل شده است.
شکوه معماری قاجار و مهندسی اقلیم در قلب اصفهان
قدمت خانه تاریخی دهدشتی به اوایل دوره قاجار بازمیگردد؛ دورانی که هنر معماری مسکونی ایرانی به تعادلی چشمنواز میان تزیینات ظریف و آسایش اقلیمی دست یافته بود. این اثر ارزشمند در سال 1385 با شماره 17474 در فهرست آثار ملی ایران ثبت شد تا هویت تاریخی آن برای نسلهای بعد محفوظ بماند. بنا بر پایه الگوی سنتی معماری درونگرا و در دو جبهه شمالی (زمستاننشین) و جنوبی (تابستاننشین) طراحی شده است.
تالار شاهنشین عمارت با ستونهای گچبریشده، سقفهای چوبی تزیینشده و ارسیهای پنجدری مشبک، کانون توجه هر بینندهای است. تابش زاویهدار نور خورشید از میان شیشههای رنگی لاجوردی، یاقوتی و کهربایی، رقص نوری از سایهروشنهای خیالانگیز بر روی دیوارهای گچکاریشده و فرشهای دستباف خلق میکند. در کنار این زیبایی بصری، وجود حوضخانه، شبستانها و زیرزمینهای خنک تابستانی نشاندهنده تسلط شگفتانگیز معماران آن روزگار بر رفتار ترمودینامیکی هوا و مهار گرمای خشک تابستان بدون نیاز به ابزارهای مدرن است.
روایت گردشگران؛ لمس زندگی و آرامش در سایهسار حوض فیروزهای
برای بررسی نبض گردشگری و درک کیفیت تجربه بازدیدکنندگان، در یک عصر دلانگیز پای صحبت افرادی نشستیم که گوشهگوشه این عمارت را برای خلوت یا پژوهش برگزیدهاند.
مریم، پژوهشگر معماری سنتی از تهران، در حالی که در ایوان مشرف به حوض نشسته و محو تماشای ظرافت گرهچینی پنجرههاست، میگوید: بزرگترین امتیاز خانه دهدشتی در مقایسه با بسیاری از بناهای احیاشده، حفظ روح سیال زندگی در آن است. در بسیاری از خانههای تاریخی، گردشگر صرفاً ناظری غریبه پشت طنابهای …
