استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از اصفهان در گوشهای از هزارتوی کوچهپسکوچههای اصفهان، آنجا که زمان در میان خشت و خشتبندها به خوابی طولانی فرو رفته است، بنایی ایستاده که گویی هنوز نفس میکشد. «خانه جواهری»، تنها یک سازه متشکل از سنگ و گچ نیست؛ بلکه کتیبهای است برآمده از عصر قاجار که بر تارک تاریخ شهر نقش بسته است. عبور از هیاهوی مدرن و پا نهادن به آستانه این خانه، همچون گذری از تونل زمان است؛ جایی که غبار سنگین روزمرگی بر پشت در ورودی فرو میافتد و سکوتی معطر به بوی کاهگل و خنکای حوض، جان آدمی را در آغوش میگیرد.
در اینجا، معماری نه به قصد تنها «سرپناه»، که به نیت «ساختن بهشت» بر زمین نشسته است. وقتی از هشتی تیره و پررمزوراز عبور میکنی، گویی پردهای از برابر چشمانت کنار میرود و حیاطی با نظم قدسی مربع، خود را به رخ میکشد؛ حیاطی که همچون آیینه، آسمان فیروزهای اصفهان را در قلب خود جای داده و خورشید، این مهمان همیشگی، هر روز بر سر این سفرهی آجری، رقص نور و سایه میآراید. خانه جواهری، در آن دوره از تاریخ که هنر ایرانی با ظرافتهای بیبدیل قاجاری گره خورده بود، متولد شد تا یادآوری باشد بر این حقیقت که چگونه میتوان در چارچوبی محدود، بینهایت زیبایی را در بند کلمات و نقوش کشید.
این خانه، روایت ناتمام دستان هنرمندی است که عشق را در تار و پود گچبریها سرشته و خیال را در شیشههای رنگین ارسیها به پرواز درآورده است. اکنون، در این گزارش، گامی به درون این قصهی ملموس میگذاریم تا ببینیم چگونه در شکوه جبههی جنوبی و رقص رنگها بر فرشهای تالار، میتوان با گذشتهای همکلام شد که هنوز زندهتر از هر زمان دیگری در رگهای این بنا جاری است.
«خانه جواهری» روایتگر ذوق و سلیقهی دوران قاجار
در معماری سنتی ایران، جهتگیری بنا بر اساس اقلیم، اهمیت حیاتی دارد. بخش اصلی خانه جواهری در ضلع جنوبی واقع شده است؛ جایی که بیشترین بهره را از نور زمستان میبرد. نکتهی متمایز این بخش، ارتفاع بلندتر آن نسبت به سایر جبهههاست. این اختلاف سطح، نهتنها شکوه و وقار خاصی به جبههی جنوبی بخشیده، بلکه باعث شده تا تالار اصلی به عنوان فضای شاهنشین، در بلندترین و شاخصترین نقطهی خانه خودنمایی کند.
زیبایی خانه جواهری در جزئیاتش نهفته است. ورود به تالارها، ورود …
