استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از نطنز، اربعین، فراتر از یک آیین زیارت، «نقطه عطفی در هستیشناسی تمدنساز شیعی» است و اگر عاشورا، لحظه افول خورشید در خون بود، اربعین، آغاز طلوع حقیقت در پهنه تاریخ است، طلوعی که نه با شمشیر، که با «رسالتِ کلام» رقم خورد.
در نگاهی تمدنی، هر جنبش بزرگ بشری برای استمرار، به دو بال نیاز دارد و آن «خون» و «تبلیغ» اسخ و واقعه کربلا بدون حضرت زینب(س)، در جغرافیای کوچک نینوا محبوس میماند و این «زنِ تمدنساز» بود که با بازگشت خود در اربعین، میدان جنگ را از «میدان نبرد فیزیکی» به «عرصه نبرد گفتمانی» تغییر داد.
اربعین، در واقع «مدیریت حافظه جمعی بشریت» توسط حضرت زینب(س) است؛ تلاشی برای آنکه نگذارند خون سرخ حقیقت، در غبار مصلحتهای سیاسی اموی رنگ ببازد.
آنچه اربعین را از هر تجمع آیینی دیگری در جهان متمایز میکند، «اقتصاد محبّت» است و در اینجا، تمدن نه بر پایه قدرت نظامی یا ثروت انباشته، بلکه بر محور «ایثار داوطلبانه» شکل میگیرد.
وقتی زائر امام حسین(ع) در مسیر، میهمان سفرهای میشود که تمام دارایی یک میزبان ساده است، ما شاهد شکلگیری یک «شبکه تمدنی غیرمتمرکز» هستیم و این یعنی گذر از «فردگرایی مدرن» به «امت تمدنساز» که در آن، مرزهای جغرافیایی، نژادی و زبانی در برابرِ «هویت واحد حسینی» ذوب میشوند.
ما در پروژه تمدنی خود، همواره با مسئله «ساختارهای فرسوده» و «سلطه گفتمانهای بیگانه» درگیریم؛ اربعین، مدل موفق «عبور از سکوت» است و حضرت زینب(س) در کوفه و شام، با سلاح سخن، هیمنه پوشالی قدرت را در هم شکست.
امروز نیز اربعین، ظرفیتی برای «صدور فرهنگ مقاومت» بوده و این تجمعات، پیامی است به ساختارهای جهانی که حقیقت، زندانیشدنی نیست و ارزشهای الهی، فراتر از هرگونه «مرزبندی سختافزاری» در حال پیشروی هستند.
اربعین، یک «تمرین تمدنی» است برای جامعهای که میخواهد در نظمِ نوین جهانی، صاحبِ حرف باشد و حضرت زینب(س) با بازگشت به کربلا، به ما آموخت که «صبر» به معنای انفعال نیست؛ صبر، یعنی ایستادن بر سر آرمان، حتی زمانی که همه جهان در برابر تو قد علم کردهاند.
اربعین، «مهندسی دوباره هویتِ اسلامی» است، جایی که ما با «اشک»، «آگاهی» را میخریم …
