یادداشت| بعثت یک قوم در مسیر فتح قله - تسنیم

استانها

به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،آیت الله احمد مروی، تولیت آستان قدس رضوی، در همایش «جایگاه و کارکرد علوم اسلامی در منظومه فکری رهبر شهید انقلاب اسلامی»، با اشاره به ویژگی‌های علمی و شخصیتی رهبر شهید انقلاب اسلامی، اظهارکرد: ایشان حقیقتاً یک استثنا بودند؛ همان‌گونه که امام راحل نیز، شخصیتی استثنایی داشتند.

وی افزود: اگر رهبر شهید انقلاب اسلامی مسئولیت رهبری و حتی جایگاه ولایت‌فقیه را نیز بر عهده نمی‌گرفتند، قطعاً به عالمی بزرگ و برجسته تبدیل می‌شدند؛ چراکه از ویژگی‌های علمی و شخصیتی ممتازی، برخوردار بودند.

استعدادی که با تلاش علمی شکوفا شد

تولیت آستان قدس رضوی با اشاره به ویژگی‌های ذاتی رهبر شهید انقلاب اسلامی، استعداد بسیار بالا، هوش سرشار و حافظه قوی را از جمله برجستگی‌های ایشان برشمرد و گفت: این ویژگی‌ها گاهی به‌اندازه‌ای بود که انسان از شدت شگفتی در برابر آن، به حیرت می‌افتاد.

آیت‌الله مروی در ادامه، بخشی دیگر از ویژگی‌های رهبر شهید را اکتسابی دانست و تصریح کرد: این خصوصیات می‌تواند برای طلاب جوان الگو باشد؛ چراکه بخشی از برجستگی‌های علمی و شخصیتی انسان، محصول تلاش، تمرین و مجاهدت است.

وی با تأکید بر اهتمام ویژه رهبر شهید انقلاب اسلامی به مطالعه، اظهار کرد: ایشان بسیار اهل مطالعه بودند و هیچ فرصتی را برای مطالعه، از دست نمی‌دادند.

تولیت آستان قدس رضوی، ادامه داد: رهبر شهید انقلاب اسلامی کتاب‌ها و مجلات بسیاری مطالعه می‌کردند و از سرعت مطالعه بالایی نیز برخوردار بودند. کتاب‌های متعددی نیز از سوی نویسندگان و ناشران، برای ایشان ارسال و اهدا می‌شد.

از درس حوزه تا محافل ادبی

آیت‌الله مروی، ارتباط گسترده با طیف‌های مختلف علمی و فرهنگی را از دیگر ویژگی‌های برجسته رهبر شهید انقلاب اسلامی دانست و گفت: ایشان از دوران جوانی ارتباط خود را با جریان‌های مختلف علمی، ادبی و فرهنگی، حفظ کرده بودند.

وی، افزود: رهبر شهید انقلاب اسلامی در درس استادانی همچون شیخ هاشم قزوینی، شیخ مجتبی قزوینی و آیت‌الله میلانی شرکت می‌کردند، اما ارتباط ایشان به فضای حوزه محدود نبود و در جلسات انجمن‌های ادبی و محافل شاعران، نویسندگان و اصحاب قلم نیز، حضور داشتند.

تولیت آستان قدس رضوی با اشاره به حضور رهبر شهید در جلسات ادبی پرویز خرسند و دیگر ادیبان، این ویژگی را نشانه‌ای از گستره ارتباطات علمی و فرهنگی ایشان دانست.

شجاعت علمی؛ از ترجمه سید قطب تا  مبارزه با آمریکا

آیت‌الله مروی، شجاعت در بیان مسائل علمی و آنچه را انسان به آن می‌رسد، از دیگر ویژگی‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی عنوان کرد و گفت: ایشان در عرصه علمی و تحقیقی بسیار شجاع بودند و هرجا به نتیجه‌ای می‌رسیدند، با شجاعت، آن را مطرح می‌کردند.

وی ترجمه آثار سید قطب را نمونه‌ای از این شجاعت علمی و فکری دانست و افزود: ترجمه کتاب سید قطب در آن زمان، کاری بسیار شجاعانه و جسورانه بود. 

تولیت آستان قدس رضوی، خاطرنشان کرد: همین روحیه شجاعت در عرصه مبارزه و رهبری نیز در شخصیت ایشان وجود داشت؛ یک روز در عرصه مبارزه با آمریکا و روز دیگر در عرصه علمی و ترجمه یک کتاب، این خصلت خود را، نشان می‌داد.

افق دیدی که به جهان می‌اندیشید

آیت‌الله مروی، بلندنگری و برخورداری از افق دید وسیع را از دیگر ویژگی‌های رهبر شهید انقلاب اسلامی برشمرد و اظهار کرد: خاطراتی که ایشان در جلسات مختلف نقل می‌کردند، نشان‌دهنده نگاه عمیق و بلندایشان به مسائل بود.

وی، ادامه داد: رهبر شهید انقلاب اسلامی همواره بر این نگاه تأکید داشتند که باید پرچم اسلام را در جهان به اهتزاز درآورد؛ آن هم در شرایطی که دنیای کفر و الحاد گسترده بود.

جامع‌نگری در حوزه علم و دین

تولیت آستان قدس رضوی همچنین جامع‌نگری را از ویژگی‌های برجسته رهبر شهید انقلاب اسلامی دانست و گفت: ایشان گرفتار تعصب و نگاه‌های غیرمنطقی و ایستا نبودند و مسائل را با نگاهی جامع و عمیق بررسی می‌کردند.

آیت‌الله مروی با اشاره به اهتمام رهبر شهید به تدریس فلسفه در حوزه‌های علمیه افزود: برخی از بزرگان نسبت به تدریس فلسفه در حوزه انتقاد داشتند و این انتقادات را به‌صورت شفاهی و کتبی به ایشان منتقل می‌کردند، اما رهبر شهید با نگاه جامع و عمیقی که داشتند، به این نتیجه رسیده بودند که فلسفه برای حوزه‌های علمیه، ضرورت دارد.

وی تأکیدکرد: مجموعه این برجستگی‌های ذاتی و اکتسابی بود که رهبر شهید انقلاب اسلامی را حقیقتاً به مردی بزرگ، عالمی جلیل‌القدر و شخصیتی استثنایی تبدیل کرد.

انتهای پیام/282  

استانها

به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،شاید آن روز که خارج از قاب سرد تلویزیون چشمم به جمال نازنینتات گرم و روشن شد و سیمای نورانی و شکوهمندتان را از فاصله‌ای نه چندان دور به نظاره نشستم، هرگز گمان نمی‌کردم که این، اولین و آخرین دیدار باشد. 

هر چند آن روزها سن و سالی نداشتم تا عمق بیاناتتان را آنگونه که باید، درک کنم و گوهر کلامتان را در گنجینه ذهنم به یادگار بسپارم؛ اما طنین صدای باصلابتتان هنوز در گوشم می‌نوازد آن‌هنگام که پدرانه رهنمود می‌فرمودید و شجاعانه همچون همیشه، از ایستادگی، مقاومت و پایمردی سخن می‌گفتید.

نوجوان بودم که توفیق دیدارتان نصیبم شد، هنوز یک‌سالی از عضویتم در بسیج محلات نمی‌گذشت که خود را به کاروان بسیجیان رساندم و در آن تجمع عاشقانه چشم به راه دیدار شما شدم. هر چند به یاد ندارم دقیقا در کدام نقطه تاریخ ایستاده بودم و تقویم روزگار کدام روز و فصل و سال را نشانه گرفته بود اما یقین دارم در دل سرسبزترین فصل زندگانی بودم و شیرین‌ترین روز از هزاران روزی که در این کره خاکی زیسته‌ام را سپری می‌کردم.

نسیم ملایمی که شاخ و برگ درخت بید مجنونِ محوطه نمایشگاه بین‌المللی را نوازش می‌داد، به مانن نسیم‌های مطبوع بهار بود؛ همان‌قدر روح‌نواز، همان قدر دلنشین.

نمایشگاه بین‌المللی، آن روز، محل تجمع عاشقان دلسوخته‌ای بود که از یک روز قبل، گرد هم آمده بودند تا رنج سال‌ها انتظار را در آنجا به پایان ببرند و تلخی فراق را به شیرینی وصال پیوند بزنند.

هر چه بیشتر آن‌روزها را مرور می‌کنم مرغ دلم بیشتر در آسمان پر می‌کشد، دلم هوای اشک و لبخندهای برخواسته از شادی و شعف آن‌روز‌ها را کرده‌ است، هوای شیرین‌ترین بی‌خوابی عمرمان را کرده است، که ذوق و شوق، خواب را از چشمانمان ربوده بود.

هوای آن سرودهایی را کرده‌ام که تا دل شب برایتان خواندیم؛ «دست من و دامان تو سیدعلی، سیدعلی»، «بسیجیانیم و ز خود بی خبر عشق حسینی زده ما را بر سر»، سرودهایی که لالایی لحظه‌های انتظارمان شده بود و دل‌های کوچکمان را به امید دیداری بزرگ آرام می‌کرد.

من حتی، هوای آن صف طویل ایستگاه آخر انتظار را نیز کرده‌ام. همان صفی که انتظار را به وصال گره می‌زند و مشتاقان را گروه گروه به مکان موعود و نشستن در محضر شما هدایت می‌کرد؛ هنوزم که هنوز است با مرور خاطرات آن روز قند در دلم آب می‌شود و دلم غنج می‌رود. 

هر چند هرگز توفیق نداشتم قدم به بیت شما بگذارم و در محضرتان بنشینم و از نزدیک شما را زیارت کنم و هیچگاه نتوانستم حال و هوای آن دخترکان تازه مکلفی که در حضور شما رسیدن به سن تکلیفشان را جشن گرفتند، تجربه کنم.

همان دخترکانی که مفتخر بودند با چادرهای سفید و صورتی گل‌دار، روی زیلوهای آبی بنشینند و برایتان سرود «اینجا ایرانه» بخوانند و از شدت ذوقِ کودکانه گاهی بخندند و گاهی نیز اشک بریزند. 

 اما باز هم خدا را شکر؛ من به همان دیدار از فاصله نه چندان دور و همان چادر مشکی بر سر و نشستن زیر نور آفتاب راضی بودم.

حال، مدت‌هاست که در گذشته سیر می‌کنم؛ گاهی از شدت دلتنگی چشمانم را می‌بندم و آن روز را بارها و بارها مرور می‌کنم، شاید زخم عمیقی که از وداع با شما بر روح و جانم نشسته، با یادآوری آن خاطره شیرین اندکی تسکین یابد. 

و اما امروز بیش از همیشه مشتاق صدا و سیمای شما شده‌ام. دلم می‌خواهد هر روز، روز اول بهار باشد و تمام شبکه‌های تلویزیونی همزمان تصویر شما را پخش کنند؛ دلم می‌خواهد صدایتان دوباره از قاب تلویزیون خانه‌ها شنیده شود و همان صلابت آشنا، سکوت روزهای دلتنگی را بشکند.

اصلا دلم می‌خواهد سایت خامنه‌ای دات آی‌آر را زیر و رو کنم و آرشیو تمام سخنرانی‌هایی را که روزگاری ناخواسته از شنیدنشان غفلت کردم، از دل سایت بیرون بکشم و ساعت‌ها بنشینم پای صدایتان و گوش فرا دهم به فرمایشاتتان؛ شاید از میان واژه‌هایی که آن روزها ساده از کنارشان گذشتم، امروز چیزی بیابم که چراغ راه آینده‌ام باشد.

دلم می‌خواهد همه آن حرف‌هایی را که فرصت نکردم با جان و دل بشنوم، امروز دوباره گوش بسپارم؛ اما این بار، تک‌تک واژه‌هایتان را به خاطر بسپارم و برای روزهای بی‌صدای پس از شما، توشه‌ای از کلامتان با خود بردارم؛ برای روزهایی که دیگر چشممان به قاب تلویزیون می‌ماند و گوشمان در حسرت شنیدن صدایی است که روزگاری برایمان آشنا، آرامش‌بخش و امیدآفرین بود.

حالا من مانده‌ام و انبوهی از سخنرانی‌های قدیمی؛ مانده‌ام و آرشیوی از صدا و تصویر شما؛ می‌نشینم، یکی از آن سخنرانی‌ها را باز می‌کنم و با خودم می‌گویم:کاش آن روزها بیشتر گوش داده بودم...

یادداشت از سارا آویشی

انتهای پیام/282