اجتماعی
به گزارش خبرنگار فضا و نجوم خبرگزاری تسنیم، در معماری پیچیده و چندوجهی صنعت فضایی، دسترسی مستقل به فضا به عنوان شالوده و پیشنیاز اصلی هرگونه فعالیت مداری شناخته میشود.
پرتابگرها یا ماهوارهبرها، گلوگاه استراتژیک و حیاتیترین حلقه از زنجیره ارزش فناوری فضایی هستند که فقدان آنها، تمامی دستاوردهای حوزه طراحی و ساخت ماهواره را با چالش وابستگی به بازیگران خارجی مواجه میسازد.
در نظام ژئوپلیتیک معاصر، تسلط بر فناوری پرتابگرها صرفاً یک دستاورد مهندسی محسوب نمیشود، بلکه نمادی از استقلال راهبردی، قدرت بازدارندگی و توانمندی یک کشور در اعمال حاکمیت ملی در فراسوی جو زمین است. کشوری که قادر به تزریق مستقل محمولههای خود به مدارهای مختلف نباشد، همواره در معرض آسیبپذیری ناشی از تحریمهای فناورانه، فشارهای سیاسی و انحصارهای بینالمللی قرار خواهد داشت.
جمهوری اسلامی ایران با درک این واقعیت ساختاری، طی دو دهه گذشته سرمایهگذاریهای هدفمندی را برای توسعه خانواده متنوعی از پرتابگرهای فضایی تخصیص داده است. این مسیر که با پرتابگرهای سبک و مبتنی بر سوخت مایع نظیر «سفیر» آغاز شد، اکنون به مرحلهای از بلوغ رسیده است که توسعه پرتابگرهای ترکیبی، تمامجامد و در آینده نزدیک کرایوژنیک (سرمازا) را در دستور کار دارد.
با توجه به حساسیتهای بالا و تلاقی فناوریهای پیشرانش فضایی با دستاوردهای وزارت دفاع و پشتیبانی نیروهای مسلح، پیشرفت در این عرصه با دقتی موشکافانه و تحت دکترینهای کلان ملی هدایت میشود.
دکترین فضایی ایران در اظهارات رئیس سازمان فضایی ایران
تحلیل محتوای نشست خبری اخیر حسن سالاریه رئیس سازمان فضایی ایران در سال 1405، نشاندهنده یک تغییر پارادایم اساسی در برنامه فضایی ایران است. این دگردیسی، نمایانگر عبور کشور از مرحله «اثبات فناوری» (Technology Demonstration) و ورود به فاز «تثبیت عملیاتی و منظومهسازی» است.
تثبیت پرتابگرهای میانرده و استراتژی تزریق چندگانه
در بخش فنی سخنان سالاریه، تثبیت عملکرد پرتابگرهای «سیمرغ» و «قائم 100» به عنوان یک دستاورد مطرح شد. مفهوم «تثبیت» در ادبیات هوافضا به معنای تکرار موفقیتآمیز پرتابها و رسیدن به سطح بالایی از قابلیت اطمینان (Reliability) است که اجازه میدهد محمولههای گرانقیمت …
