استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم، عباس سروستانی، دانش آموخته دکتری مطالعات منطقهای دانشگاه تهران در خصوص اینکه زبان و لحن رهبران سیاسی در منطق سیاست بین الملل چگونه خوانده و بازتفسیر میشود، نوشت:
در هفتههای اخیر، بازتاب گسترده اظهارات مسئولین جمهوری اسلامی ایران درباره دشواریها، محدودیتها و فقدان راهحلهای فوری برای بحرانهای انباشته کشور، به یکی از محورهای اصلی تحلیل در فضای رسانهای داخلی و بینالمللی بدل شده است. در این میان، توئیتهای منتشر شده توسط رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا و وزیر خزانهداری وی با تمرکز بر لحن صریح و کمسابقه این اظهارات، روایتی از وضعیت «فرسایش قدرت حاکمیتی و اجرایی» و «انسداد ساختاری» در جمهوری اسلامی ایران ارائه داده است؛ روایتی که بهسرعت در سطح افکار عمومی داخلی و جهانی بازتولید شده و بر ادراک بیرونی و برساخته شکل گرفته از موقعیت ایران اثرگذار بوده است.
نوشتار حاضر، نه در مقام رد یا تأیید آن روایت، بلکه با هدف واکاوی لایهای عمیقتر از مسأله تدوین شده است. «پرسش محوری این نوشتار آن است که زبان و لحن رهبران سیاسی، مستقل از نیت و صداقت گوینده، در منطق سیاست بینالملل چگونه خوانده و بازتفسیر میشود و چه پیامدهای ادراکی و راهبردی به همراه دارد.» از این منظر، مسأله صرفاً وجود بحرانها یا بیان واقعیتها نیست، بلکه نحوه صورتبندی گفتمانی این واقعیتها و جایگاهی است که کشور در روایتهای مسلط قدرت به خود میگیرد. این نوشتار با اتکا به رویکرد «لینگوپلتیک» نشان میدهد که لحن توصیفی، اعترافمحور و تأکید بر محدودیتها در شرایط رقابت ژئوپلتیکی، چنین گفتاری میتواند ناخواسته به بازتولید تصویری آسیبپذیر، فاقد گزینه راهبردی و کنشگری منفعل از کشور در سطح بین الملل بینجامد؛ تصویری که از سوی رقبا و حتی شرکای بالقوه، بهعنوان سیگنالی برای افزایش فشار و کاهش ملاحظات راهبردی تفسیر میشود.
زبان بهمثابه زیرساخت قدرت؛ از رتوریک فردی تا برساخت اقتدار در سیاست بینالملل
جمله رودیارد کیپلینگ، نویسنده و روزنامهنگار شهیر انگلیسی که «واژهها قدرتمندترین نیروی در اختیار بشر هستند» بهخوبی نشان میدهد که واژگان و زبان چگونه میتوانند تأثیر عمیق و قابل توجهی بر ذهن و روان انسانها بگذارند. امتداد این تأثیر واژگان و جادوی …
