استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از مشهد،شهر مشهدالرضا این روزها فقط یک شهر نیست؛ یک دل بزرگ سوگوار است که در آخرین روزهای ماه صفر، زیر بار اندوهِ شهادت امام رضا علیهالسلام، آهسته و سنگین میتپد. از همان لحظهای که چشم به خیابانهای منتهی به حرم میافتد، سیاهیِ پرچمها و کتیبهها، حال و هوای شهر را دگرگون میکند؛ گویی مشهد، یکپارچه در عزای ولینعمت خویش نشسته است.
در صحن و سرای حرم، صدای مداحی با گریههای آرام و بیقرارِ زائران درهم میآمیزد. هر گوشهای، روایتی از دلدادگی است؛ زائری که از راهی دور رسیده، مادری که کودکش را در آغوش دارد، پیرمردی که عصا به دست، آرامآرام خودش را به ضریح میرساند، و جوانی که با چشمهای اشکبار، زیر لب سلام میدهد و بغضش را پنهان نمیکند. اینجا، دنیای عاشقاست؛ جایی که هر کس امام رضا علیهالسلام را دوست داشته باشد، چه در نزدیکی حرم باشد و چه هزاران کیلومتر دورتر، دلش در همین آستانه جا مانده است.
شهر در مسیر اشک و ارادت
دستههای عزاداری، پس از طی مسافتهای طولانی از شهرها و روستاهای مختلف، یکییکی به حرم میرسند؛ خسته، غبارآلود، اما سرشار از عشق. برخی با پای برهنه آمدهاند، برخی پرچم عزای مشکی در دست دارند و برخی با نوای «یا رضا» خونخواهی امام و رهبر شهیدان را فریاد میزنند. این دستهها، خیابانهای منتهی به حرم را به صحنهای از ماتم و غم تبدیل کردهاند؛ چهره شهر، در سیاهی پرچمها و اشک زائران، رنگ دیگری گرفته است.
در این روزها، حتی دیوارها هم انگار ساکتترند، حتی باد هم آهستهتر میوزد. همهچیز در خدمت یک معناست: عزای غریب خراسان. مردمی که از راه رسیدهاند، نه فقط برای زیارت، که برای گریه آمدهاند؛ برای اینکه در واپسین روزهای صفر، دلشان را به پنجره فولاد، به گنبد طلا، به صحنهای نورانی و به مهربانیِ صاحب این خانه گره بزنند.
کاملترین میزبانی در موکب ها
در کنار این حال و هوای جانسوز، جلوهای دیگر از عشق هم دیده میشود: خدمت. ماه صفر رو به پایان است و مشهد، میزبان دلدادگانی است که در واپسین روزهای این ماه، پای در رکاب عشق نهادهاند. در همین روزها، موکبهایی برپا شدهاند تا با خدماتی چون اسکان، پذیرایی، درمان، خیاطی، …
