اجتماعی
گروه اجتماعی خبرگزاری تسنیم، علی اصغر اصولی؛ دستیابی به قلههای اقتدار علمی و تثبیت مرجعیت فناوری در جهان معاصر، نیازمند معماری دقیق نهادی، سیاستگذاری دوراندیشانه و استقامت در مسیر تجاریسازی دستاوردهای پژوهشی است.
بررسی دقیق و موشکافانه اسناد و «گاهشمار ستاد نانو» در جمهوری اسلامی ایران، پرده از یک نقشه راه بینظیر و مستمر بیستوچهارساله برمیدارد. این مسیر که از یک ایده و مکاتبه علمی در سال 1379 آغاز شد، با عبور از مراحل پیچیده شبکهسازی، ترویج گفتمان علمی، استانداردسازی و رسوخ در صنایع پایهای، امروز به صادرات ملموس فناوری، حل کلانچالشهای زیستمحیطی و حضور موثر و تعیینکننده در مجامع بینالمللی نظیر گروه بریکس منتهی شده است.
تحلیل کرونولوژیک و سالبهسالِ این اسناد نشان میدهد که چگونه یک ساختار منسجم و هدفمند توانسته است ایده اولیه و خامِ فناوری نانو را به جریانی ثروتآفرین، پیشران اقتصاد دانشبنیان و بهبوددهنده کیفیت زندگی مردم تبدیل کند. متن پیشرو، روایتی تحلیلی، جامع و وفادار به گاهشمار رسمی این تحولات است که ابعاد این پیشرفت راهبردی را از نقطه صفر تا بلوغ صنعتی در مقیاس جهانی به تصویر میکشد.
تکوین اندیشه، معماری نهادی و هدفگذاری کلان (1379 تا 1384)
دوره نخست فعالیتها در حوزه نانو در ایران، عصر شکلگیری مفاهیم بنیادین و معماری نهادی است. در این برهه زمانی، ضرورتهای علمی جهانی به داخل کشور منتقل شده و بالاترین سطوح حاکمیتی برای پشتیبانی از این جریان نوپا بسیج شدند تا ساختاری متمرکز برای راهبری این فناوری نوین پایهگذاری شود.
سال 1379: نطفهبندی ایده در عالیترین سطح اجرایی
نخستین جرقههای ورود ساختاریافته و حاکمیتی ایران به عرصه نانوتکنولوژی در این سال زده شد. بر اساس اسناد گاهشمار، در سال 1379 دکتر غلامعلی منصوری، از اساتید دانشگاه ایلینوی، طی جلسهای، دکتر تقی ابتکار (مشاور علم و فناوری رئیسجمهور وقت) را با اهمیت، جایگاه بلامنازع فناوری نانو و تأثیرات شگرف آن در آینده علمی و صنعتی دنیا آشنا کرد.
این آگاهیبخشی به یک کنش راهبردی و تاریخی منجر شد؛ دکتر ابتکار طی نامهای رسمی به رئیسجمهور وقت، پیشنهاد کرد تا مجموعهای منسجم جهت تمرکز بر فناوری …
