استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از خرمآباد، مسئله آرامستانها شاید در نگاه نخست موضوعی باشد که کمتر از دیگر مسائل شهری در مرکز توجه قرار میگیرد، اما کافی است پای صحبت خانوادههایی بنشینیم که سالهاست مزار بستگان خود را در یکی از آرامستانهای قدیمی شهر میبینند تا مشخص شود این فضاها صرفاً محلی برای دفن اموات نیستند. آرامستان برای بسیاری از خانوادهها بخشی از خاطره، هویت خانوادگی و پیوند اجتماعی آنهاست و همین مسئله باعث میشود هر تصمیمی درباره آینده این فضاها، علاوه بر ابعاد خدماتی و عمرانی، دارای جنبه اجتماعی نیز باشد.
در خرمآباد، سرابیاس و پاگر از جمله آرامستانهایی هستند که طی چند دهه گذشته محل دفن شهروندان بودهاند. بر اساس اظهارات مسئولان شهری، قدمت شکلگیری این دو آرامستان به حدود 60 تا 70 سال قبل بازمیگردد و آنها طی این سالها به صورت هیئت امنایی اداره شدهاند؛ بنابراین ساختار مدیریتی آنها با آرامستانهایی که به صورت رسمی در چارچوب سازمان آرامستانهای شهرداری فعالیت میکنند، تفاوت دارد. همین تفاوت، امروز در موضوعاتی مانند ارائه خدمات، امکان اجرای پروژههای عمرانی، توسعه زیرساختها، تأمین زمین و برنامهریزی برای آینده خود را نشان میدهد.
مسئله زمانی جدیتر میشود که تغییرات خرمآباد طی چند دهه گذشته را در نظر بگیریم. شهری که امروز با توسعه محدودههای شهری و افزایش مستمر نیاز به خدمات مواجه است، دیگر شرایط چند دهه قبل را ندارد. نیاز به فضای دفن نیز مانند سایر نیازهای شهری، موضوعی مقطعی نیست و هر روز ادامه دارد. در چنین شرایطی، آرامستانهای قدیمی از یک سو همچنان محل مراجعه مردم هستند و از سوی دیگر، به دلیل ساختار و شرایط کالبدی خود، ظرفیت محدودی برای توسعه امکانات دارند. بنابراین، مسئله اصلی امروز این نیست که آیا باید به آرامستانهای قدیمی خدمات ارائه شود یا خیر؛ بلکه پرسش مهمتر این است که این خدمات تا چه زمانی و با چه سازوکاری میتواند ادامه پیدا کند و در کنار آن، برای آینده چه برنامهای وجود دارد.
سعید صفربیرانوند، رئیس سازمان آرامستانهای شهرداری خرمآباد، با اشاره به پیشینه این آرامستانها میگوید قدمت شکلگیری سرابیاس و پاگر به حدود 60 تا 70 سال پیش بازمیگردد و اداره آنها به صورت هیئت امنایی انجام میشود. به گفته وی، یکی از مهمترین …
