سیاسی
گروه سیاسی خبرگزاری تسنیم- طی روزهای اخیر رسانه های ضد انقلاب به شکلی هماهنگ، در حال انعکاس متن ظاهراً اعتراضی منتشر شده از سوی دختران میرحسین موسوی هستند. آنها با وجود آگاهی نسبت به تخریب گسترده ای که در جریان جنگ رمضان در میدان پاستور تهران رخ داد، تصمیم اتخاذ شده از سوی تیم حفاظتی موسوی مبنی بر جا به جایی محل سکونت وی را غیرقابل توجیه تلقی می کنند اما در این خصوص مواردی وجود دارد که نمی توان به سادگی از کنار آنها عبور کرد:
نخست اینکه قاعدتاً در شرایطی که منزل یا محله ای دیگر به دلایل امنیتی قابل سکونت نیست، جا به جایی آن طبیعی ترین و عاقلانه ترین تصمیم ممکن محسوب می شود. زمانی که پای ملاحظات امنیتی به این معادله کلی باز شود، مسئله به مراتب جدی تر و مهم تر هم جلوه می کند، بنابراین اصل اعتراض دختران موسوی در خصوص تشدید تدابیر حفاظتی و اقداماتی از جمله جا به جایی محل سکونت وی و همسرش زهرا رهنورد، توامان به لحاظ امنیتی و عقلانی مخدوش است.
بدون شک اگر چنین اقدامی از سوی نهادهای امنیتی و تیم حفاظتی موسوی صورت نمی گرفت، همین نهادها از سوی دختران موسوی و جریانات ضد انقلاب متهم به بی توجهی نسبت به وضعیت امنیتی سران فتنه سال 1388 و اهمالکاری در تشدید مصادیق حفاظتی و صیانتی نسبت به موسوی و رهنورد می شدند.
صورت مسئله بر خلاف شانتاژ عامدانه ای که از سوی دختران موسوی صورت گرفته، کاملاً مشخص است: خانه کوچه اختر در جریان جنگ چهل روزه آسیب دیده و دیگر از مختصات و ویژگی های حداقلی برای یک "سکونت امن" برخوردار نیست. بدیهی است که در اینجا حتی اصرار موسوی و نزدیکانش مبنی بر باقی ماندن در همان منزل، توجیه حقوقی (بر اساس حق مالکیت یا سرقفلی آنها) ندارد.
آنچه در این میان اصالت و موضوعیت دارد، تشخیص و مسئولیت پذیری نهادهای امنیتی در انجام ماموریت خود است و قطعاً دستگاه امنیتی کشور باید بر اساس واقعیات، احتمالات آتی و نهایت ضریب احتیاط ممکن عمل کند.
نکته …
