استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از کردستان، گاهی تقدیر، قصه زندگی انسانها را کوتاه مینویسد، اما همان چند فصل کوتاه میتواند سرشار از بزرگی، عشق و ایثار باشد. شایان حسینی از همان جوانهایی بود که آرام و بیهیاهو زندگی کرد؛ پسری که دلبسته خانواده بود، احترام به پدر و مادر را در رفتار خود معنا کرده بود و تمام تلاشش را برای سربلندی خانواده به کار میگرفت.
او متولد ششم اسفندماه سال 1383 در شاهیندژ آذربایجان غربی بود؛ جوانی که هنوز فرصت زیادی برای تجربه زندگی نداشت، اما در همین سالهای کوتاه، چنان خاطرهای از خود در دل خانواده، دوستان و نزدیکانش به جا گذاشت که نامش برای همیشه ماندگار شد.
شایان حسینی سربازی بود که روزهای پایانی خدمت خود را سپری میکرد؛ تنها 16 روز تا پایان دوران خدمتش باقی مانده بود، اما تقدیر الهی برای او مسیر دیگری رقم زده بود. او در دهم اسفندماه سال 1404، هنگام حضور در محل خدمت در دیواندره و در جنگ تحمیلی رمضان در جریان حمله ناجوانمردانه رژیم صهیونیستی به این منطقه، بر سر سفره افطار به شهادت رسید و آسمانی شد.
در نهمین گفتوگو؛ برای روایت زندگی این شهید جوان، به سراغ پدرش، اقبال حسینی در آذربایجان غربی رفتیم؛ پدری که هنوز بغض نبودن فرزندش را در صدایش میتوان شنید و با افتخار از پسری سخن میگوید که همیشه مایه آرامش و سربلندی خانواده بود.
تسنیم: آقای حسینی ابتدا خودتان را معرفی کنید و درباره شایان برایمان بگویید.
اقبال حسینی هستم، پدر شهید شایان حسینی. شایان متولد ششم اسفندماه سال 1383 در شاهیندژ آذربایجان غربی بود. پسری بسیار خوب، آرام و بااخلاق بود. همیشه احترام پدر و مادر را نگه میداشت و هیچوقت باعث ناراحتی ما نشد.
تسنیم: شایان چه ویژگیهای اخلاقی داشت که بیشتر در ذهن شما مانده است؟
شایان پسر خیلی خوبی بود. آرام، متین و کمحرف بود، اما قلب بسیار بزرگی داشت. نسبت به خانواده احساس مسئولیت میکرد و همیشه همراه من بود. از کودکی کنارم کار میکرد و برای پیشرفت خانواده تلاش داشت.
او هیچوقت از حرف پدر و مادرش سرپیچی نمیکرد. همیشه باعث افتخار ما بود و حتی بعد از شهادتش هم با این افتخار بزرگ، نام خانواده را سربلند کرد.
تسنیم: از روحیات اجتماعی و رفتارش با دیگران چه خاطرهای …
