استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از سنندج، نظام اداری هر کشور، به اندازه نیروهای انسانی خود توانمند یا ناکارآمد میشود. تصمیمها، سیاستها و برنامههایی که روی کاغذ نوشته میشوند، در نهایت به دست کارمندانی اجرا میشوند که باید از دانش، تعهد، تخصص و شایستگی لازم برخوردار باشند. از همین منظر، گزینش نیروی انسانی نه یک فرآیند تشریفاتی، بلکه یکی از مهمترین حلقههای تضمین سلامت و کارآمدی دستگاههای اجرایی است.
با این حال گزینش در طول سالهای گذشته همواره با یک چالش مهم مواجه بوده است؛ فاصله میان فلسفه اصلی آن با برداشتهایی که گاهی در جامعه شکل گرفته است. هنگامی که گزینش به جای شناسایی شایستگیها، صرفاً به عنوان یک مرحله محدودکننده یا مانع ورود افراد تلقی شود، نهتنها هدف اصلی آن محقق نمیشود، بلکه اعتماد عمومی نیز آسیب میبیند.
صحبتهای مهرداد نادریفر، مدیرکل بازرسی و رسیدگی به شکایات هیئت عالی گزینش کل کشور، در جلسه توجیهی و آموزشی گزینشگران استان در سنندج را میتوان تلاشی برای بازتعریف جایگاه گزینش در نظام اداری دانست؛ نگاهی که تأکید دارد گزینش نباید ابزار حذف باشد، بلکه باید سازوکاری برای انتخاب دقیقتر، عادلانهتر و آیندهمحورتر نیروهای انسانی باشد.
نادریفر با تأکید بر اینکه «گزینش مچگیری نیست»، به یکی از مهمترین آسیبهای ذهنی موجود درباره این فرآیند اشاره کرده است. گزینش زمانی میتواند جایگاه واقعی خود را پیدا کند که جامعه آن را نه به عنوان یک مانع، بلکه به عنوان تضمینی برای ورود افراد سالم، توانمند و مسئولیتپذیر به ساختار اداری کشور بشناسد.
تأکید مدیرکل بازرسی و رسیدگی به شکایات هیئت عالی گزینش کل کشور بر ضرورت حرکت به سمت گزینش آیندهنگر، بیانگر یک واقعیت مهم است؛ جامعه امروز با جامعه چند دهه گذشته تفاوتهای جدی دارد و ابزارهای ارزیابی نیروی انسانی نیز باید متناسب با این تغییرات اصلاح شود.
اتکا صرف به روشهای سنتی، از جمله تحقیقات محلی و شیوههایی که پاسخگوی شرایط گذشته بودهاند، نمیتواند به تنهایی معیار مناسبی برای انتخاب نیروهایی باشد که قرار است سالها در ساختار مدیریتی و اجرایی کشور فعالیت کنند. نیروی انسانی آینده نیازمند مهارتهای جدید، قدرت حل مسئله، توانایی ارتباطی، تخصص و سازگاری با تحولات اجتماعی …
