دانشگاه‌های سیستان‌ و بلوچستان برای کدام بازار کار نیرو تربیت می‌کنند؟ - تسنیم

استانها

خبرگزاری تسنیم ـ عباس نورزائی، فعال سیاسی و اجتماعی | سال 1355 در هنرستان کشاورزی علی‌آبادکتول تحصیل می‌کردم. روزی دو آمریکایی برای بازدید به هنرستان آمده بودند. بعدها معلوم شد که پیش از آمدن به ایران، ابتدا به دانشگاه کابل در افغانستان رفته‌اند. از گفت‌وگوهای آنان چنین فهمیدم که با تعجب و خنده می‌گفتند رشته‌های تحصیلی دانشگاه در افغانستان با نیازهای واقعی آن کشور تناسب ندارد؛ برای مثال، رشته اقیانوس‌شناسی دارند، در حالی که افغانستان راهی به اقیانوس ندارد!

آن خاطره سال‌ها در ذهنم باقی ماند؛ شاید به این دلیل که مسئله فقط یک رشته دانشگاهی نبود، بلکه نمادی از فاصله‌ای بود که گاه میان «نظام آموزش» و «نیاز واقعی جامعه» شکل می‌گیرد. اینکه چه چیزی تدریس می‌کنیم، چه نیرویی تربیت می‌کنیم و قرار است این نیرو در آینده کدام مسئله واقعی کشور را حل کند.

دهه 1380 نیز در جریان استخدام نیروهای جهاد کشاورزی، تجربه دیگری در همین زمینه دیده می‌شد. «ناظرین فنی» بدون رعایت شرایط محیطی فعالیت‌های کشاورزی به‌کارگیری شدند که اکثریت آنان از مؤنث بودند. به‌تدریج فراوانی آنان در مراکز خدمات کشاورزیِ بخش‌ها و دهستان‌ها زبانزد شد و در مواردی، به دلیل ماهیت مأموریت‌ها، حتی به مانعی برای فعالیت دیگر نیروها تبدیل می‌شد.

روزی یکی از مدیران جهاد کشاورزی شهرستان‌ در بیان مشکلات کاری خود به من گفت: «تعدادی هم پاشنه‌ طلا داریم!» در توضیح متوجه شدم منظور او خانم‌های همکار است؛ نیروهایی که به تنهایی نمی‌توانستند همراه رانندگان مرد به ماموریت‌های صحرایی اعزام شوند و از سوی دیگر، برخی با کفش‌های پاشنه‌دار در مزارع کشاورزی با احتیاط حرکت می‌کردند و طبیعتاً قدرت مانور لازم برای کار میدانی را نداشتند.

این روایت، البته به معنای نادیده گرفتن توانمندی زنان یا تقلیل مسئله به جنسیت نیست. مسئله اصلی، همان تناسب …