استانها
به گزارش خبرگزاری تسنیم از مهران، گاهی برای شناخت یک سرزمین، کافی است آن را از زبان مردمی شنید که دوری از وطن را تجربه کردهاند. انسان تا از خانه فاصله نگیرد، معنای واقعی خانه را درک نمیکند و زائران اربعین، پس از روزهایی که در مسیر عشق به سیدالشهدا(ع) قدم زدهاند، شاید بهترین راویان احساس خود نسبت به ایران باشند.
.
مرز بینالمللی مهران این روزها فقط محل عبور میلیونها زائر نیست؛ اینجا محل تلاقی احساسات، خاطرات و دلتنگیهایی است که در میان ازدحام جمعیت، گاه در قالب یک لبخند، گاه در اشک شوق و گاه در چند جمله کوتاه خود را نشان میدهد. زائرانی که از کربلای معلی بازمیگردند، هنوز غبار مسیر بر لباسشان نشسته، اما وقتی نام ایران به میان میآید، خستگی راه را فراموش میکنند و با شوق از سرزمینی سخن میگویند که آن را خانه، مأمن و مایه افتخار خود میدانند.
در روزهایی که مرز مهران شاهد بازگشت میلیونها عاشق اباعبدالله الحسین(ع) است، خبرنگار تسنیم تصمیم گرفت به جای پرسیدن از سختیهای سفر، امکانات مرزی یا کیفیت خدمات، پرسشی متفاوت را با زائران در میان بگذارد؛ اگر قرار بود ایران را فقط در یک جمله توصیف کنید، چه میگفتید؟
پرسشی ساده؛ اما پاسخش، روایتی عمیق از دلبستگی مردم به وطن بود. برخی بدون لحظهای تأمل گفتند: «ایران یعنی مادر.» عدهای دیگر از امنیتی سخن گفتند که ارزش آن را پس از حضور در کشورهای دیگر بیشتر درک کرده بودند. برخی، ایران را سرزمین شهدا، ولایت، امام رضا(ع) و مردمانی مهربان توصیف کردند و گروهی نیز تنها یک جمله بر زبان آوردند؛ «هیچ جای دنیا، ایران نمیشود.»
در میان این پاسخها، نکتهای بیش از هر چیز به چشم میآمد؛ برای این زائران، ایران تنها یک محدوده جغرافیایی روی نقشه جهان نبود. ایران، مجموعهای از خاطرات کودکی، خانواده، فرهنگ، ایمان، امنیت، عزت و هویتی بود که با هیچ واژهای بهطور کامل توصیف نمیشد. بسیاری از آنان میگفتند هرچند زیارت حرم سیدالشهدا(ع) بزرگترین آرزویشان بوده است، اما لحظهای که دوباره پرچم سهرنگ ایران را در مرز دیدند، حس آرامش و تعلقی وصفناشدنی وجودشان را فرا گرفت.
این پاسخها در شرایطی بیان میشود که جمهوری اسلامی ایران در سالهای اخیر، با وجود تحریمها، فشارهای سیاسی و تهدیدهای امنیتی، توانسته است بزرگترین عملیات مردمی خدمترسانی به زائران اربعین را با مشارکت دستگاههای اجرایی، نیروهای امدادی، موکبداران و هزاران خادم داوطلب ساماندهی کند؛ تلاشی که در مرز مهران، بهعنوان پرترددترین گذرگاه زمینی کشور، جلوهای ویژه پیدا کرده است.
شاید راز ماندگاری این پاسخها در همین نکته نهفته باشد؛ اینکه عشق به اهلبیت(ع) و عشق به وطن، برای بسیاری از مردم ایران دو احساس جدا از هم نیستند. زائران، پس از زیارت کربلا، وقتی قدم به خاک ایران میگذارند، بازگشت به وطن را ادامه همان مسیر عشق میدانند؛ مسیری که از حرم امام حسین(ع) آغاز میشود و در آغوش ایران آرام میگیرد.
آنچه خواهید دید، تنها پاسخ چند زائر به یک سؤال نیست؛ بلکه روایت صادقانه انسانهایی است که پس از سفری معنوی، ایران را نه با زبان سیاست و آمار، بلکه با زبان دل توصیف میکنند؛ روایتهایی سرشار از عشق، غرور، امنیت، دلتنگی و تعلق؛ روایتهایی که نشان میدهد ایران، برای فرزندانش فقط یک کشور نیست؛ خانهای است که نامش، در هر کجای جهان، آرامش را به دل بازمیگرداند.
