استانها
بهگزارش خبرگزاری تسنیم از تبریز، آذربایجان شرقی را نمیتوان صرفاً یک استان برخوردار از چند بنای تاریخی و جاذبه طبیعی دانست؛ اینجا سرزمینی با پشتوانه تمدنی چند هزار ساله، تبریز بهعنوان یکی از مهمترین شهرهای تاریخی ایران، رویدادهای بزرگ فرهنگی، بازار تاریخی، روستاهای تاریخی، ارسباران، کندوان، ربع رشیدی و دهها ظرفیت مغفول دیگر است.
اما مسئله امروز این است که چرا سهم این همه ظرفیت از اقتصاد گردشگری، اعتبار فرهنگی و جریان گردشگر، با داشتههای تاریخی و تمدنی استان تناسب ندارد؟
در سالهایی که اصفهان، شیراز و یزد با برندسازی، مرمت، رویدادسازی و پیوند دادن میراث فرهنگی با اقتصاد گردشگری تلاش کردهاند جایگاه خود را تثبیت کنند، آذربایجانشرقی هنوز با بخشی از همان مسائل قدیمی دستوپنجه نرم میکند؛ از وضعیت نامطلوب برخی بناهای تاریخی گرفته تا کندی پروژههای گردشگری، مشکلات فعالان صنایع دستی و بلاتکلیفی بخشی از ظرفیتهای سرمایهگذاری.
این پرسش زمانی جدیتر میشود که بدانیم احمد حمزهزاده از دولت دوازدهم تا دولت چهاردهم در رأس ادارهکل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایعدستی استان حضور داشته است.
یعنی نزدیک به یک دوره طولانی مدیریتی؛ فرصتی که میتوانست برای طراحی یک نقشه راه بلندمدت، تغییر چهره گردشگری استان و تبدیل میراث فرهنگی به موتور اقتصادی و فرهنگی آذربایجانشرقی مورد استفاده قرار گیرد.
اما امروز، افکار عمومی حق دارد بپرسد خروجی این سالهای مدیریت چه بوده است؟
از وعده پروژه تا واقعیت میدان
البته نمیتوان منکر برخی اقدامات و پروژههای تعریفشده در سالهای اخیر شد. مدیرکل میراث فرهنگی استان در سال از وجود پروژههای بزرگمقیاس گردشگری با سرمایهگذاری کلان خبر داده اما آنچه مهم است خروجی این خبررسانیها در اذهان عمومی است و تعداد پروژه و حجم سرمایهگذاری بالقوه، الزاماً به معنای رونق گردشگری نیست.
آنچه مردم، گردشگران و فعالان این حوزه میبینند، نتیجه نهایی است؛ پروژهای که سالها در مرحله وعده و اجرا باقی میماند، برای اقتصاد گردشگری ارزش چندانی ایجاد نمیکند.
گردشگری با کلنگ، تفاهمنامه و بسته سرمایهگذاری رونق نمیگیرد؛ با پروژه تکمیلشده، زیرساخت مناسب، تبلیغات حرفهای، دسترسی آسان، خدمات استاندارد …
